Wellicht heb je deze tekening al eens gezien: de Flammarion-gravure. Het is een houtgravure van een onbekende kunstenaar die voor het eerst verscheen in Camille Flammarions L’Atmosphère: Météorologie Populaire uit 1888. Het beeldt een middeleeuwse reiziger af die onder de rand van de hemel (de sluier) kruipt. Hij doorbreekt de grens tussen de wereld die hij kent en ontdekt een werkelijkheid die tot dan toe voor hem verborgen was. In esoterische betekenis wordt de boodschap geïnterpreteerd als ‘het doorbreken van de sluier’: de zoektocht van de mens naar de achterliggende structuur van het universum om, eens je die doorziet, de ware werkelijkheid te vinden. Een boeiende en interessante tekening, vind ik.

Is de aarde daarom plat?

De tekening wordt ook wel eens gebruikt door de platte-aarde-aanhangers. Ze zien er het bewijs in dat we niet op een bol leven, maar op een platte schijf onder een koepelfirmament. Iedereen mag natuurlijk geloven wat hij wil, maar als je daarbij alle kennis, wiskunde, fysica, astronomie,… overboord gooit omdat je gelooft dat we in één grote leugen leven, dan heb je voor die laatste interpretatie volgens mij wel gelijk, maar om daaruit ook te besluiten dat we op een platte aarde leven, dat is me (tot nader degelijk bewijs) een brug te ver. Het lijkt me bovendien eerder op een nutteloze strijd om “ik heb gelijk en jij doorziet het niet”. Want laat dat nu net polarisatie vanuit ego zijn, waar duistere krachten altijd maar opnieuw in hun vuistje lachen omwille van onze domheid en het feit dat we niet eens zien dat ons een sluier voor de ogen gehouden wordt. Op die manier wordt de platte-aarde-discussie het zoveelste voorbeeld van hoe gemakkelijk het doorbreken van één sluier kan veranderen in het bouwen van een nieuwe gevangenis. Je kunt dan wel denken dat je de sluier hebt doorbroken, maar in werkelijkheid ben je alleen maar van de ene overtuiging naar de andere verhuisd.

Ik geloof niet dat de kunstenaar de platte aarde boodschap wilde uitdragen. De diepere betekenis van het ‘doorbreken van de sluier’ ligt elders. Eenmaal je de essentie van de menselijke zoektocht naar dé waarheid doorgrondt, dan weet je ook dat het geen zier uitmaakt of we op een bol, een platte schijf of een donut leven, het blijft beperkend materialistisch denken vanuit de overtuiging dat het uiteindelijke antwoord moet liggen in de beschrijving van de fysieke wereld. Dat zal overigens nooit of te nimmer lukken. Het is waar het al te simplistisch narratief “meten is weten” zichzelf in vastrijdt. Want er is veel meer dat we niet kunnen ‘meten’.

Onze 3D wereld is mindlike.

Het is inderdaad zo dat onze 3D wereld waarin we met ons fysiek lichaam leven, een geometrische wereld is. Ik schreef er al eens over in ‘Beschouwing 3’, waarbij ik suggereer dat de structuren en dynamieken van het universum dan wel ergens analoog zijn aan de werking van de geest, maar dat er meer is. Enerzijds is er bewustzijn, anderzijds is er geometrie en wiskunde die de materiële structuur creëert. Onder elke fysieke vorm liggen geometrische structuren die de basis vormen van ons fysieke bestaan.

De oude Egyptische en Griekse beschavingen wisten trouwens heel goed dat getallen, verhoudingen, geometrie en kosmos met elkaar verbonden zijn en de vijf platonische lichamen erin verborgen zitten. Maar ze beseften toen ook al dat de ware zoektocht en uitdaging voor elke individuele mens erin bestaat die materiële realiteit te overstijgen en de verbinding met de veel hogere realiteit, de goddelijke realiteit, te herinneren. En dat maakt elke materialistische discussie vandaag over wat onze wereld nu juist is, bekrompen is en zinloos om te voeren met mensen die niet bereid zijn om hun geest te openen. De ‘Geest’ overstijgt immer de materie. Zolang wetenschap en spiritualiteit in hun eigen kamp blijven zitten, zal de hogere realiteit verborgen blijven onder de sluier van onwetendheid. Die hogere realiteit is dat we gevangen worden gehouden in ons fysiek lichaam, met onze mind en zelfs met onze ziel, in een valse matrix. Verder in deze tekst daarover meer. Maar er is een uitweg en dat is waar de gravure volgens mij op duidt: dat er een doorgang door de sluier is uit die kunstmatige, materialistische matrix. De Flammarion-gravure is dan ook (volgens mij althans) occulte kennis in beeldspraak gegoten.

De enige uitweg is deze die vanuit jezelf komt.

Je kan (en moet ook want er worden erg goeie dingen geschreven) honderden boeken lezen, podcasts beluisteren, sprekers aanhoren, maar als je daarbij blindelings volgt en kopieert, is de kans is erg groot dat ze je niet je naar de uitgang zullen leiden van de matrix. Als je goeroes volgt, religies aanbidt of trance middelen gebruikt laat je je immers nog altijd aansturen door de wetmatigheden van de zintuiglijke wereld en blijf je ‘zoekende’ naar iets: zoekende naar meer geluk, naar meer welvaart of naar een betere gezondheid. Maar daar bevindt zich de uitgang niet; daar ga je je Ware Zelf niet vinden, daar blijf je een volgeling van iets in plaats van de innerlijke roep tot ontwaken te herkennen.

De uitgang doorheen de sluier zal je dus zelf moeten vinden, niemand kan dit voor jou doen. En om die te vinden moet je doorheen het circus van de materie kijken. Het circus is een metafoor dat ik wel eens vaker gebruik. Het staat voor de panoplie van goochelaars en podiumtrekkers die weliswaar leuk zijn om naar te kijken, maar die jouw aandacht wegleiden naar wat zich achter de circuspiste bevindt. Het circus van de kerk bijvoorbeeld, in de prachtige kathedralen en tempels, houden ons weg van de echte krachten die zich in het gebouw manifesteren. Geld, prestige, macht, conflict en oorlog trekken onze focus weg van wat er echt belangrijk is. Zolang we ons bezig houden met brood en spelen, met het invullen van materialistische verlangens en ons laven aan verslavingen – seks, drugs, winstbejag en beeldschermpjes om er maar enkele te noemen- blijven we hangen in de kunstmatige matrix die ons al eeuwen wordt voorgehouden door machthebbers, religies en duivelse krachten die maar één doel hebben: ons gevangen houden in onwetendheid. En boven aan die piramide staat één onzichtbare god: de Demiurg.

Wat is dan de werkelijkheid?

Goeie vraag. De essentiële vraag eigenlijk. Wel, wat die werkelijkheid dan wel is, dat weet ik ook niet. Ik heb trouwens niet de pretentie om die te gaan verkondigen. Dat ego van “ik ken de waarheid” heb ik al een tijd losgelaten. Overtuigen werkt niet, inspireren wel. Trouwens, als je zo’n goeroe of betweter tegenkomt, heb ik maar één advies: luister er eens naar maar volg hem niet zomaar. Beter nog, van zodra hij beweert het te weten, draai je om en loop weg; want de kans is groot dat, in plaats van jou doorheen de sluier te leiden, hij je net terug dieper in de gevangenis van de twijfel en angst trekt.

Ik ken de waarheid dan wel niet, toch ik tracht er in mijn persoonlijke zoektocht dichter bij te komen. En dat kan ik enkel doen door kennis op te doen, die te laten inzakken in mijn brein en mijn hart, ze te consolideren in wat voor mij klopt, en mijn diepste gevoel te vragen of het resoneert of niet. Want de waarheid zit wel degelijk in ons, het is de goddelijke vonk die in ons huist. Hoe dichter je bij jouw waarheid komt, hoe krachtiger je de resonantie zal voelen. Je hoeft ze enkel maar te vinden en aan te wakkeren. Als het resoneert, zit je bij je Ware Zelf. Als het resoneert, begin je te herinneren en dat is de weg die je doorheen de sluier zal leiden.

De Flammarion gravure werd in de 19^e eeuw gemaakt. In een moderne vorm zou je ze als volgt kunnen afbeelden:

De barst in het firmament staat voor het moment waarop de zoekende mens een grens ontdekt in het systeem. Een moment waarop hij beseft dat de werkelijkheid die hij tot nu toe altijd voor waarheid heeft beschouwd niet klopt en slechts een mistige laag van een veel grotere realiteit is. Je ziet het gordijn hangen achter het circus en je wordt nieuwsgierig naar wat er achter ligt. Als je dit punt bereikt in je leven, begin je wakker te worden. En als je een glimp kan opvangen van wat zich achter de sluier bevindt, wordt het fascinerend interessant. Je hebt dan immers het Pleroma herontdekt (Grieks voor ‘volheid’), in de gnostische kosmologie omschreven als ‘de oorspronkelijke, goddelijke sfeer van licht en totaliteit die bestaat boven en voorafgaand aan onze geconstrueerde materiële wereld’. Het Pleroma is niet zozeer een fysieke plek, maar een sfeer van levende totaliteit van goddelijk bewustzijn en de verblijfplaats van de Monade, de hoogste Godheid. Je hebt dan voor jezelf iets ontdekt dat je eigen innerlijkheid reflecteert. Je ‘weet’.

Als je nu denkt: “Peter, man, waar wil je naartoe?”, dan zit je nu op de tweesprong waar je een keuze kan maken: ofwel laat je los en keer je terug in wat je weet en wat comfortabel aanvoelt, of je leest verder en prikkelt je nieuwsgierigheid. Je kiest nu voor de ‘blauwe pil’ of voor de ‘rode pil’, zoals in de film ‘The Matrix’, waar Neo voor een keuze komt te staan tussen het onder ogen zien van een verontrustende waarheid of het blijven leven in een comfortabele illusie.

Het is de situatie waar veel mensen vandaag in zitten. Ze hebben religie losgelaten, zelfs afgezworen omdat ze zich niet meer kunnen en willen vereenzelvigen met alle ellende en schandalen die erdoor veroorzaakt zijn. Hetzelfde gebeurt met de politiek. Ze zien de valse circussen in de wereld. Maar het risico bestaat dat ze nu ergens doelloos ronddwalen en zich verbinden met een ander circus, het materiële: geld, de beurs, vastgoed, bezit. Het valse-god-circus loslaten is één ding, een begin, maar voor jezelf op zoek gaan naar wat dan wel de onderliggende goddelijke impuls is die onder elke vorm van bestaan ligt, is de echte uitdaging. En die ligt achter de sluier.

Hier raakt mijn persoonlijke interpretatie en zoektocht aan een veel oudere traditie: de Gnosis.

Gnosis is het Oudgriekse woord voor kennis of weten. Binnen de gnostische tradities kreeg het een veel diepere betekenis: niet het aannemen van kennis uit een boek of van een leraar door dogma’s en rede, maar een directe innerlijke herkenning van een veel hogere goddelijke werkelijkheid. Die eeuwenoude kennis, opgetekend in vele oude teksten, trachtte de werkelijkheid zo juist mogelijk te interpreteren en in taal om te zetten. Dat taal daarbij systematisch tekort schiet, is een understatement, maar verdienstelijke mensen hebben verdienstelijke pogingen gedaan om deze occulte kennis door te geven in o.a. de Nag Hammadi teksten, mythologische verhalen en kennis binnen groeperingen die ervoor vervolgd werden en een zware prijs betaalden. Maar ook de oorspronkelijke bijbelteksten, vooraleer ze herschreven werden door de politieke en religieuze machthebbers, die alles wat hun machtspositie zou kunnen ondermijnen, eruit filterde.

Meermaals stelde ik me de vraag hoe deze mensen de straffen en folteringen konden doorstaan en zelfs de brandstapel verkozen boven het verloochen van hun waarheid. Maar dan bedenk ik dat, eenmaal je de sluier hebt doorbroken en weet hebt van wat erachter ligt, je niet meer terug kan. De weg is een éénrichtingspad. Bovendien zal je dat pad alleen moeten gaan, want al diegenen die in de onwetendheid blijven, zullen je niet meer begrijpen, laat staan je steunen. Anderen zullen het pad dan weer zelf ook opgaan, maar via hun eigen weg. Er zijn meerdere wegen doorheen de sluier mogelijk.

Binnen gnostische tradities wijst de metafoor van het doorbreken van de sluier op een hogere kennis. Wat volgt is één van de beste interpretaties die ik op mijn persoonlijke zoektocht heb gevonden; tot nader order de sterkst resonerende voorstelling.

In de Nag Hammadi teksten (die ik, voor alle duidelijkheid, zelf niet heb gelezen en bestudeerd, maar er bestaan goede podcasts en boeken over) wordt onze zichtbare, materiële wereld niet als de hoogste werkelijkheid beschreven, maar een constructie van de Demiurg. Hij wordt beschreven als een lagere scheppergod die de materiële wereld bouwde zonder volledige kennis van de ware goddelijke bron boven hem. De Archonten zijn daarbij de administratieve machten die onder de Demiurg opereren. Ze fungeren als de beheerders van de materiële wereld en hebben een specifieke rol in het gevangen houden van de menselijke ziel. De Archonten creëren niet enkel het fysieke lichaam maar ook een psychische en emotionele structuur rond de goddelijke vonk en houden daarin de ziel vast in een geconstrueerde perceptie van de waarheid. Ze weven daarenboven het noodlot en karmische beperkingen in het wezen van de mens, waardoor de materiële wereld natuurlijk en als ons ware thuis aanvoelt, terwijl het in feite een constructie is.

De Demiurg en zijn Archonten zijn de architecten van de amnesie van de mens.

Hun belang ligt in het handhaven van een systeem waarin de mens en zijn goddelijke vonk vergeet wat hij werkelijk is. Ze doen er alles aan om ons in die onwetendheid te houden. Ze doen dit door voortdurend onze aandacht naar buiten te leiden, in angst, in verleidingen, in misleidingen. Je herkent ze op het moment dat je beseft dat je automatisch reageert op de wereld volgens de regels van de systemen rondom je, zonder je af te vragen of die reacties werkelijk van jou (je goddelijke vonk) komen. Hun belang ligt hem daarin dat je nooit de architectuur van je gedachten in twijfel trekt en dus in onwetendheid blijft hangen, zodat je nooit op zoek gaat naar de ware realiteit. Op het moment dat je dat vanuit bewustzijn ziet, heb je een eerste stukje van de sluier geopend.

De “kerk-god” versus de “echte god”

Binnen de gnostische visie -een visie die volgens mij erg dicht bij mijn waarheid aanleunt- is de godheid die door traditionele religieuze instituten wordt gepresenteerd niét de ware God. De Demiurg is niet de hoogste god. Het is een valse god die de lagere schepper dient en die de mensheid gescheiden houdt van haar ware goddelijke aard. De weg naar de ware god, de Bron, het Licht, loopt niet via geloof in dogma’s of bemiddeling door priesters of andere goeroes, maar via directe, innerlijke herkenning (Gnosis). Terwijl de kerk een god van buiten naar binnen presenteert, opgelegd via opgelegd gedrag, boetedoening en straffen (wat voor mij een totaal onlogische manier van werken is voor de ware God), wijst de gnostische traditie naar het onthullen van de goddelijkheid van binnen naar buiten (het pad van liefde en moraliteit en respect voor het leven, wat voor mij de ware aard van de ware God moet zijn).

Deze kennis werd eeuwenlang verborgen en onderdrukt omdat het de macht van instituten bedreigt. Als de goddelijkheid immers direct in het individu aanwezig is, vervalt de noodzaak voor bemiddelaars, kerken en hiërarchieën. Doorheen de geschiedenis hebben alle religies die occulte kennis in de kiem willen smoren. Zij aanbidden en dienen de Demiurg, in de gnostische teksten omschreven onder de naam Yaldabaoth en in het oude testament als de god Yahweh.

De Demiurg gelooft (ten onrechte) dat hij de hoogste god is en eist daarom aanbidding, rituelen en gebeden. Wanneer je bidt in de modus van overgave en smeekbede, richt je je signaal onbewust tot de architect van dit materiële systeem in plaats van tot de werkelijke bron. Het versterkt de illusie dat je gescheiden bent van de goddelijke bron. De ware bron vraagt geen aanbidding. De ware Godheid is immers de grond waarop je al staat en in je diepste wezen al aanwezig is.

Voor de Archonten is een biddende ziel een teken van onbewuste instemming met het systeem. Zij voeden zich met de energetische onderwerping van de mens. Gebed en aanbidding is voor hen het bewijs dat het systeem werkt zoals ontworpen: de ziel erkent haar eigen machteloosheid en bevestigt de hiërarchie van de Demiurg.

De essentiële boodschap hier is dat je moet stoppen met het vragen om redding van buitenaf en moet beginnen met herkennen van de goddelijke vonk van binnenuit. Gebed, aanbidding en smeekbeden houden het stof op de spiegel waarin jij kijkt, terwijl Gnosis de spiegel schoonveegt zodat je jezelf echt ziet en ziet dat de bron nooit van je gescheiden is geweest.

Prachtig toch, hoe occulte kennis onder vorm van schilderijen, beeltenissen en teksten toch blijft voortbestaan en nooit kan vernietigd worden? Integendeel, het licht wordt alsmaar sterker, als je ’t mij vraagt. De sluier wordt alsmaar verder open getrokken.

“Als het licht feller schijnt, worden de schaduwen duidelijker”

Licht laat zien wat verborgen was. Schaduwen verdwijnen niet als het licht komt; ze worden alleen makkelijker te zien. Hetzelfde gebeurt wanneer ons bewustzijn groeit: dingen die verborgen waren, zoals corruptie, onrechtvaardigheid, vastgeroeste gewoonten,… beginnen aan het licht te komen. Dit betekent niet dat er meer duisternis is. Het betekent dat we eindelijk meer zien van wat er al was.

Wat je buiten ziet, weerspiegelt vaak wat er binnenin je leeft. Als je ziet dat er meer duisternis aan het licht komt in de wereld, kan dat er ook op wijzen dat je eigen bewustzijn groeit. Je wordt steeds meer bereid om te zien wat ooit verborgen was in jezelf. Meer polarisatie, conflict en verdeeldheid in de buitenwereld kan een teken zijn dat oude structuren en valse waarheden aan het afbrokkelen zijn. Wanneer licht een systeem binnenkomt, kan het spanning creëren en dat is wat we vandaag zien in de wereld.

De reis naar buiten blijkt uiteindelijk een reis naar binnen.

Vanuit de zoektocht naar kennis, niet enkel wetenschappelijke kennis, maar een diepere kennis, een intuïtief weten (Gnosis), kan je de 3D structuur doorzien waarin we in fysieke vorm vastzitten. Tot op het moment dat bewustzijn zich de goddelijke vonk herinnert die in ons zit en de Monade -de goddelijke oorsprong waarvan die vonk in ons een weerspiegeling is- herkend wordt.

Hier zie ik de diepere betekenis van de Flammarion-gravure. De reiziger denkt dat hij de grens van de wereld moet doorbreken om te ontdekken wat daarbuiten ligt. Maar uiteindelijk ontdekt hij dat de belangrijkste grens niet buiten hem ligt, maar in hemzelf.

Gnosis betekent dan ook niet het aannemen van een leer omdat iemand anders zegt dat ze waar is, maar het directe herkennen van wie je werkelijk bent. Het is een proces waarbij je de lagen van de nagemaakte identiteit afpelt om jouw oorspronkelijke goddelijke vonk te onthullen. Op dat moment herinner je je ware ik.

Het proces van’ Her-Innering’ verloopt als volgt:

De reis van de mens begint in de buitenwereld zoals hij die waarneemt en binnen de grenzen van de fysieke werkelijkheid. Als zijn bewustzijn groeit, wordt hij zich bewust van de sluier, de grens tussen wat we denken te kennen en wat daarachter ligt. Op een bepaald moment ontstaat er een barst in die sluier, een eerste twijfel die begint met de vraag: “wie ben ik en wat doe ik hier?” De zoektocht naar antwoorden brengt al snel ervaringen die niet langer passen binnen het bestaande wereldbeeld. Door op zoek te gaan naar kennis en haar niet alleen met het verstand, maar ook met het bewustzijn te doorgronden, begint hij de werkelijkheid anders te zien. Hij ziet dat de buitenwereld niet klopt en zijn nieuwsgierigheid wordt aangewakkerd. Hij ontdekt dat de diepste zoektocht niet alleen in de buitenwereld te vinden is, maar vooral in zichzelf, waar de godsvonk verborgen ligt. Die godsvonk hoeft niet te worden gevonden alsof ze ergens verloren is geraakt, ze moet worden herinnerd. Vanuit die herinnering (Her-Innering) herkent hij zijn verbinding met iets dat groter is dan het individuele zelf. De sluier aan het firmament wordt dan weggetrokken, de geconstrueerde valse realiteit wordt doorbroken en de weg naar de Bron, het Ene, het Licht, God, wordt zichtbaar. je herinnert je dan niet enkel wie je bent, maar je herinnert je ook de weg terug naar de Bron van alles. De macht die de Demiurg op je had, is doorbroken.

De reiziger op de gravure hoeft niet ergens naartoe te reizen, de tekening wijst op iets anders. Hij moet zich iets herinneren dat altijd al in hem aanwezig was.

Tot slot wens ik erop te wijzen dat deze reflectietekst mijn perspectief is. Het is maar één perspectief in vele andere. Het is mijn perspectief vandaag en ik laat mezelf toe om dat in de toekomst te wijzigen. Tenslotte mag ik, als schrijver niet zelf in de valkuil trappen dat ik ergens een nieuwe ‘demiurg’ wordt die de lezer vertelt wat hij moet geloven. 😊
Ik kan enkel maar hopen dat het jou inspireert om zelf op zoek te gaan.

Tip: Op YouTube vind je het kanaal ’Gnostic Talk’. Het verkent Gnostische teksten, ideeën en geschiedenis en is goed en helder gemaakt. De filmpjes analyseren oude bronnen en geven een heldere uitleg van complexe theologische concepten. https://www.youtube.com/@GnosticTalk

Heb je ooit in levende lijve een graancirkel gezien? Misschien niet, ikzelf ook niet, maar het verschijnsel fascineert me wel. Ongetwijfeld heb je al eens een krachtplek bezocht: Stonehenge, de piramides, een steencirkel of een kathedraal Deze laatste krachtplek heeft de K.K. weliswaar gekaapt om er een eigen circus in neer te zetten, maar eens je dit doorziet zal je merken dat de oeroude kracht nog altijd aanwezig is. Je moet gewoon door het circus heen kijken). Stuk voor stuk zijn het fascinerend bouwsels en fenomenen, vol mysterie en bijzonderheden. De oude kracht ligt er onder, ongeacht welk instituut er bovenop is gebouwd. Heb je al eens naar de hemel gekeken vanop een plek op deze wereld die niet vervuild is door kunstmatig licht? Het doet iets met een mens, iets wat niet gemakkelijk te omschrijven is.

Het is van essentieel belang dat we de verbinding met dit grotere geheel, noem het maar gerust het goddelijke, de bron, terugvinden. Want er zijn krachten die ons ervan willen weghouden, duistere krachten die ons van ons potentieel als mens willen wegleiden.

Tonen graancirkels ons die verbinding?

Graancirkels kan je zien als visuele boodschappen in het landschap. Het zijn tonen van harmonische structuren en patronen die resoneren met ons. Ze zijn op fijnzinnige wijze verbonden met de subtiele wetenschap van elektromagnetisme en geluid omdat ze frequenties genereren of versterken die menselijke hersengolven beïnvloeden, maar ook het gedrag van dieren. Ze zetten informatie in het water dat we drinken, ze vertonen magnetische anomalieën en encoderen informatie in ons DNA.

Graancirkels zitten vol met de universele taal van geometrie, waarop de 3D wereld is gestructureerd. het is een taal die herkend wordt door de levende cellen van ons lichaam. Het is wat je -vaak onbewust- voelt als je je op een krachtplek bevindt. Al deze structuren beïnvloeden op subtiele wijze ons bewustzijn.

Hoaxen of werkelijkheid?

Als je over graancirkels spreekt, krijg je al vaak een repliek dat het toch maar allemaal hoaxen zijn. Er zitten zeker hoaxen tussen. Er zijn altijd wel grappenmakers en sociopaten die andere mensen willen misleiden en in verwarring willen brengen. Ook dat is een spel, maar een dat je zou moeten aanzetten om toch dieper te graven, zeker wanneer blijkt dat die grappenmakers contacten hebben met obscure overheidsdiensten die niet liever willen dat het volk onwetend blijft. Zowel Britse als Amerikaanse militaire overheden bezitten duizenden documenten die enkel maar kunnen doen besluiten dat er heel wat cirkels ontstaan zijn op een manier die de reguliere wetenschap absoluut niet kan verklaren. Dat geldt overigens ook voor de bouw van bijv. steencirkels en piramides, we weten gewoonweg niet wie en hoe ze gebouwd werden, laat staan waarvoor ze echt dienden. Merk zelf maar eens op hoeveel bewoordingen als ‘wellicht’, ‘waarschijnlijk’, of ‘ we veronderstellen’,… er worden gebruikt in archeologische vondsten die in een museum staan opgesteld.

Is het het werk van de Demiurg?

Ik lees ook wel eens dat dit allemaal het werk is van de Demiurg, de lagere scheppergod en de architect van de materiële wereld. Hij is het wezen dat verantwoordelijk is voor de fysieke schepping en de psychische structuren die de menselijke ziel gevangen houden. Er zit misschien wel iets in die redenering, maar het is maar hoe jij ernaar kijkt en het ervaart; of jij toelaat dat je misleid wordt door gewoon te absorberen wat je voorgeschoteld wordt, of je je openstelt voor je eigen waarheid die al diep in jou aanwezig is, klaar om ‘herinnerd’ te worden.

Want als je inderdaad niet verder kan kijken dan een materialistische verschijnsel of de op elkaar gestapelde stenen van een tempel, dan kijk je inderdaad naar een showspel, een circus dat opgevoerd wordt, geregisseerd door archontische wezens en gecamoufleerd in de vele aardse clowns die het circusspel uitvoeren. Dan zal je de diepere essentie missen. Eens je zelf beslist om er doorheen te kijken, zal je door de materialistische sluier kunnen zien en bereik je de goddelijke vonk die de mens van de werkelijke, hoogste bron (het Pleroma) heeft ontvangen. En die vonk zit in jou, klaar om ontdekt te worden.

Waarom we steeds verder weggeleid worden van de sterrenhemel en de kennis die in oude structuren ligt vervat?

Het is opvallend om vast te stellen dat er in de media met geen woord gerept wordt over het ontstaan van graancirkels en de vernietiging van krachtplekken en tempels door conflict en oorlog. Waarom? Omdat er een diepere kennis in schuilt. Deze kennis wordt echter occult gehouden. De enige weg is dan ook om zelf op zoek te gaan. Het is een individueel pad, maar we leven in een tijd dat dit kan. De informatie en de kennis komt opnieuw aan de oppervlakte: de Sumerische tabletten, de Nag Hammadi gnostische teksten en andere oude kennis. Het is vandaag nog maar eens belangrijk en noodzakelijk om deze kennis ten allen tijde te vrijwaren en door te geven. Het is wat velen ons hebben voorgedaan, de Essenen, de druïdes, de Katharen en zoveel andere groepen. Dat ze op gruwelijke wijze achtervolgd en vernietigd werden, zegt enkel maar iets dat de kennis die ze bezaten moest onderdrukt worden.

Het is ironisch om te zien dat, in tegenstelling met vaste, oude krachtplekken, graancirkels alsmaar opnieuw verschijnen. Je kan ze vernietigen maar ze komen altijd opnieuw terug. Het lijkt wel kosmisch sarcasme, ze verschijnen elk seizoen opnieuw. De persistentie waarmee ze blijven terugkomen is ongetwijfeld een frustratie voor diegenen die ze met man en macht willen doen laten verdwijnen. Ik vind het alvast prachtig. Het is meteen ook de manier waarop het Universum onze aandacht wil blijven trekken op iets dat nooit zal kunnen vernietigd worden; het is de blijvende zoektocht naar de waarheid, de bron van alles.

Boodschappen van bewustzijn:

De patronen die in graancirkels worden gevonden, zijn vaak gebaseerd op wiskundige en geometrische principes. Deze structuren dragen een soort codering van informatie die verder gaat dan woorden en taal. Graancirkels spreken. Graancirkels lijken vaak te functioneren als symbolische poorten, ze resoneren met de innerlijke geometrie van onze geest en ziel. Wanneer je ernaar kijkt, kunnen ze een herinnering oproepen aan wat je diep van binnen al weet. Graancirkels zijn niet alleen kunstwerken, maar ook boodschappen van bewustzijn die ons oproepen om ons te herinneren wie we zijn.

Voor mij gaat het echter nog verder: Graancirkels zijn een 2D imprint zijn van een 3D realiteit of zelfs hogere dimensies. Wanneer we 3D-objecten proberen te visualiseren in een 2D-ruimte, zien we vaak schaduwen of afdrukken. Op een soortgelijke manier kunnen graancirkels worden gezien als de 2D-afdrukken van hogere-dimensionale structuren. Dit betekent dat de geometrieën die we in het graan zien, mogelijk slechts een deel zijn van een veel complexer, multidimensionaal patroon dat niet volledig in onze huidige waarneming kan worden begrepen. Graancirkels kunnen worden gezien als een soort ‘venster’ naar deze hogere dimensies, een visuele manifestatie van de codering van de werkelijkheid. Op die manier sluit dit aan bij de visie waarbij de cirkels fungeren als poorten naar meer geavanceerde lagen van bewustzijn. Maar je moet jezelf ervoor open stellen en het kunnen zien.

Symbolen, hiërogliefen, krachtplekken kunnen volkomen logisch en natuurlijk aanvoelen, alsof je op die plek een diepere kennis herinnert die je vanuit een heel verleden al weet en die je nu opnieuw wakker maakt en je herinnert. Het is een wakker worden van onbewuste herinneringen.

Graancirkels bevatten veel informatie. Tezelfdertijd verschijnen ze steeds vaker, in een periode van de mensheid die duidelijk belangrijk is: een periode om ons te wijzen op het belang van onze evolutionaire verbinding met de Kosmos.

Mijn Pelgrimstocht van Herinnering:

Ik was enkele maanden geleden in Engeland en Schotland. Iets vertelde me dat ik naar Engeland en Schotland moest. Waarom wist ik niet goed, maar ik voelde dat ik deze reis diende te maken. Het werd voor mij persoonlijk een ‘Queeste van Herinnering’. Tijdens de reis besefte ik dat ik op een persoonlijke pelgrimstocht was om mijn waarheid van de menselijke geschiedenis te ontrafelen, niet door feiten te verzamelen, maar door resonantie te volgen.

Ik was niet van plan om over mijn reis te schrijven, maar het was sterker dan mezelf. Het resulteerde in een reeks reisverhalen die je nog op mijn FB kanaal kan lezen. Ik moest schrijven, ik kon niet anders. Omdat net door het op papier, in woorden en in taal neer te zetten, ik mijn eigen gedachtengoed kon consolideren tot iets wat begrijpelijk werd. Al moet ik toegeven dat er nog veel meer in mij huist dat wat ik heb neergeschreven. Het is waarheid die ik in mezelf houd; ze behoort enkele mezelf toe.

Duistere krachten willen je wegleiden van je pad:

Eenmaal je het allemaal begint te zien vanuit een groter perspectief, besef je ook dat duistere krachten je van jouw ‘Herinnering-pad’ willen wegleiden. Er wordt gepoogd om ons niet meer naar de sterren te laten kijken. Oude sites en monumenten worden vernietigd of van hun kracht ontdaan, overal ter wereld. Er worden ons fabeltjes en leugens verteld. Er wordt geprobeerd om geschiedenis te beschrijven in simpele, betekenisloze bewoordingen die enkel vanuit een logica redenering misschien nog enige steek houden. We worden misleid en in een digitale canvas gestoken waarvan we niet meer zien wie of wat beslist wat we mogen zien en weten.

Eén essentiële vraag kunnen ze je echter nooit ontnemen: “Is dat wel zo?”

Er wordt ons stapsgewijs afgeleerd om zelf creatief te denken en te voelen wat er echt achter zit, wat de diepere betekenis en kracht is van wat je ziet. We worden systematisch geleid naar een nog materialistischere wereld, waarbij ‘wetenschappelijk bewijs als nieuwe god wordt vereerd en consumptiegedrag een moreel aanvaardde verslaving wordt. Alles wat ook maar naar alternatief of spiritueel ruikt, wordt verdoemd en verketterd. Meer nog, er worden actieve middelen ingezet om ons bewustzijn niet tot ontwikkeling te laten komen. Heel wat van die methodes zijn zichtbaar, andere zijn subtieler: mensgemaakte pulsstraling bijv., via gsm en wifi signalen, radars, satellieten,… hebben een negatieve invloed op onze hersenen en onze cellen en we worden vergiftigd op een ongekende schaal via voeding, medicatie en vaccinaties. Gecombineerd met passieve middelen, zoals media, spelcomputers en sociale media, wordt ons bewustzijn verder naar beneden getrokken. Als ik mensen spirituele boodschappen hoor geven met draadloze oortjes die tezelfdertijd magnetische pulsen in hun brein pompen, en smartwatches aan hun pols, dan denk ik: “ai ai, ze missen belangrijke kennis.”
Mensgemaakte pulsstraling is schadelijk en staat in schril contrast met natuurlijke, voedende frequenties.

Je kan niet spiritueel groeien zonder ook kennis op te doen; kennis van technologie en duistere krachten die tegen bewustzijnsontwikkeling ingezet worden.

Als je erover spreekt of schrijft, riskeer je belachelijk gemaakt te worden. Fake news verspreider en complotdenker zijn labels die snel geplakt worden, zonder verdere onderbouwing. Vaak willen mensen er niets van weten. Cognitieve dissonantie is een veilig toevluchtsoord. Dat is hun keuze. En jazeker, er is een gevaar dat hogere kennis té onwezenlijk beschreven wordt, té spiritueel, te zweverig en met een gebrek aan aarding. En jazeker, er zijn heel wat hoaxen en met de uitrol van AI zal dat nog veelvuldiger gebeuren. Doorheen alle ego’s en misinformatie is een gezonde geaardheid en een samenwerking tussen intuïtie en kennis absoluut onontbeerlijk. Een stukje humor en een gezonde dosis bescheidenheid eraan toevoegen, is vaak een meerwaarde.

We zitten in een spirituele oorlog, maar de Kosmos helpt ons:

Het proces van het zo juist mogelijk formuleren van kennis, gedachten en wijsheden is een essentieel onderdeel van de reis naar de zoektocht van wie je bent en naar waarheid. Niemand kent de waarheid echt. Maar in plaats van te streven naar een absolute waarheid, kun je het proces zien als een voortdurende verfijning van je begripsvermogen. Elke juistere formulering is een stap dichter bij de kern van wat je probeert te begrijpen. Maar dat kan enkel met vallen en opstaan. Dat kan enkel als je voor jezelf toelaat dat wat je vandaag schrijft en spreekt, morgen kan en mag veranderen. Op die manier gaat iets wat juist is asymptotisch steeds dichter richting dé waarheid, zonder het wellicht ooit echt te bereiken.

Het is belangrijk om te accepteren dat woorden nooit volledig kunnen vangen wat ‘is’. Taal is een beperkt medium. Onze zintuigen schieten tekort. Omschrijven wat graancirkels echt zijn, wat ze betekenen en ons willen vertellen, is daar een goed voorbeeld van. De waarheid bevindt zich niet alleen in de woorden, maar ook in de resonantie die ze creëren. En durven toelaten dat we resonantie voelen, is een groeiproces.

De wereld om ons heen is meer dan het fysieke, het is een levend testament van de codering van de werkelijkheid. Graancirkels, krachtplekken, en de sterren boven ons zijn herinneringen aan ons potentieel. Duistere krachten willen er ons van weghouden. Dat is de spirituele oorlog waarin we vertoeven. Het is dan ook des te belangrijker om die diepere kennis te blijven verkondigen, te blijven spreken en te blijven schrijven. Duistere krachten hebben als enig wapen vernietiging. Daartegenover staan de wapens van het Licht die niet kunnen vernietigd worden. Graancirkels zijn vandaag bij uitstek fysieke communicatiepatronen vanuit de Kosmos die blijven verschijnen, en van zodra ze weggevaagd worden, elders tevoorschijn komen in meer complexe vormen die niet langer kunnen weggezet worden als hoaxen of complotten.

“Als het licht feller schijnt, worden de schaduwen duidelijker.”

In een wereld die ons voortdurend afleidt met ruis, is het van cruciaal belang om de stilte van krachtplekken op te zoeken. Niet alleen in de natuur, maar ook in onszelf. Graancirkels en krachtplekken zijn niet enkel fysieke locaties, sterren zijn niet zomaar lichtjes aan de hemel, ze zijn uitnodigingen om te resoneren met de diepte van ons wezen. Wanneer we ons openstellen voor deze resonantie, herinneren we ons niet alleen wie we zijn, maar ook wie we kunnen zijn. Net in die resonantie ligt de waarheid die ons kan helpen herinneren wie we echt zijn.

Eén van die kosmische communicatiekanalen zijn graancirkels. Kijken en voelen wat ze voor je betekenen, is boeiend.

Wanneer de ruis van de wereld je te veel wordt, zoek dan de sterren op. Dan voel je dat je niet naar een verre leegte kijkt, maar naar je eigen bron. In dat tijdloze licht vind je de waarheid die geen enkele aardse macht kan doven.

Boekentip: “Secrets in the Fields – The science and mysticism of crop circles” van Freddy Silva.

Ik word nogal eens terechtgewezen op mijn schrijfsels. Andere mensen vinden er dan weer inspiratie in. Wat me opvalt is dat diegenen die me -overigens vaak clichématig- willen ‘corrigeren’ vaak niet eens gelezen hebben wat ik heb geschreven, laat staan er even over nagedacht vooraleer te repliceren.

Het is een beetje een kwaal vandaag, denk ik om niet teveel na te denken, maar wel kritiek te uiten en te klagen. Nu mag dat natuurlijk. Ik ben voorstander van vrije mening. Maar ik ben vooral geïnteresseerd in andere opinies, andere inzichten en onderbouwde stellingen.

Een sterke, onderbouwde opinie hebben over iets mag blijkbaar niet meer. Alles moet zacht zijn, uitgevlakt worden en met liefde overgoten. Er wordt dan vanuit gegaan dat, wanneer je liefdevol bent, je automatisch ook een moreel mens bent. Hier schuilt echter een grote denkfout.

Telkens als ik ergens wijs op een immoreel gedrag, merk ik dat er nog nauwelijks mensen zijn die het begrip moraliteit kunnen definiëren. En nochtans is een goed begrijpen van wat morele daden zijn -en vooral wat immorele handelingen zijn- essentieel.

Ik geef toe, enkele jaren geleden had ik zelf ook geen definitie kunnen formuleren. Maar, ik begon erover na te denken, te luisteren en ik schreef er zelfs over in mijn tweede boek. Het blijft soms moeilijk, maar stapsgewijs wordt ik me er bewuster van.

Eén van de bronnen die ik destijds gebruikte is Mark Passio.

Mark Passio, een onafhankelijke onderzoeker en voormalig lid van wat hij de “duistere occultisten” noemt, deelt kennis over Natuur-Recht (Natural Law) die volgens hem door geheime genootschappen verborgen wordt gehouden.

Na jaren stel ik vast dat wat hij uitlegt nog altijd klopt voor mij. Zijn manier van spreken is rechtuit-rechtaan en kan confronterend overkomen, maar helder en duidelijk. En dat is waar we opnieuw naartoe moeten: weg van verwarrende taal en woordenschat, maar heldere formuleringen en juiste definities. Pas dan kan je met andere mensen in gesprek gaan en van gedachten wisselen. Als je dat niet kan of wil doen, loop je automatisch vast in een welles-nietes communicatie en in gepolariseerde meningen. En dat is nu net wat de heersers van deze wereld, de occulte leiders, willen.

In zijn documentaire van één uur legt Marc Passio een aantal termen uit die belangrijk zijn om goed in je brein op te slagen. Ik deed de moeite om de formuleringen in de documentaire uit te schrijven in Nederlands. Ik kan enkel aanbevelen om de documentaire zelf eens te bekijken omdat het duidelijkheid brengt in de verwarde wereld waarin we vandaag leven. EN, het zet je aan om zelf na te denken.

Is de mensheid werkelijk vrij? Bestaan ​​er universele wetten die van toepassing zijn op menselijk gedrag? Heeft onze kennis of onwetendheid over deze wetten invloed op onze collectieve vrijheid als soort?

Mark Passio & The Science Of Natural Law Documentary

In deze documentaire krijg je antwoorden op o.a. volgende vragen:

1. Wat is betekent occult?

2. Wat is Natuurrecht (Natural Law)? Waarom is het begrijpen van Natuurrecht zo belangrijk?

3. Wat is de definitie van een inherent mensenrecht en waar komen mensenrechten vandaan?

4. Hebben mensen het recht om zichzelf te verdedigen tegen agressie?

5. Heeft iedereen dezelfde rechten of hebben sommige mensen meer rechten dan anderen?

6. Is het gezag van de overheid moreel legitiem?

7. Bestaat overheidsgezag in de natuur?

8. Is moraliteit objectief of subjectief?

9. Wat is moreel relativisme?

10. Hebben mensen een vrije wil?

Wat betekent het woord occult eigenlijk?

Occult verwijst naar verborgen kennis; kennis die niet algemeen bekend is bij de overgrote meerderheid van de mensen. Occultisme is een kennisgebied dat de studie van verborgen wetten omvat; natuurwetten die niet gemakkelijk met onze ogen te zien zijn of met traditionele wetenschappelijke instrumenten te meten.

De groepen occultisten vind je in alle lagen van de bevolking en alle maatschappelijke instellingen, waaronder de politiek, het bankwezen, de media, de advocatuur, het leger, de politie, de entertainmentindustrie, de technologiesector en het onderwijs. Onder hen bevinden zich veel invloedrijke en machtige mensen die samenwerken aan één gemeenschappelijk doel: hun eigen collectieve macht vergroten ten koste van de rechten en vrijheid van anderen. Deze duistere occultisten kunnen dit doen omdat ze toegang hebben tot verborgen kennis waar de overgrote meerderheid van de mensheid nog steeds onwetend van is.

Deze occulte manipulators zijn in werkelijkheid meesterpsychologen die hun diepgaande en eeuwenoude kennis van de menselijke psyche en de verborgen natuurwetten gebruiken om de massa van de mensheid te misleiden en te manipuleren tot volledige onderwerping aan hun wil.

De ultieme verborgen kennis die ze voor de mensheid verborgen hebben gehouden, heet ‘NatuurRecht’ (Natural Law) en is het geheim van alle zogenaamde geheime genootschappen door de hele menselijke geschiedenis heen.

Wat is NatuurRecht?

Om te begrijpen wat natuurrecht is, moeten we eerst weten wat het absoluut niet is. Natuurrecht is absoluut niet en heeft absoluut niets te maken met Darwins evolutietheorieën, de darwinistische overleving van de sterkste, de zogenaamde wet van de jungle of de zogenaamde natuurlijke orde der dingen als een wereld waarin het recht van de sterkste geldt.

De definitie van het woord ‘natuurlijk’ is inherent aan en gebaseerd op de werkelijkheid en de natuur. Met andere woorden: niet door de mens gemaakt. De definitie van het woord ‘wet’ is een bestaande toestand die zowel bindend als onveranderlijk is. Bindend betekent dat iets een effect heeft waaraan niet ontkomen kan worden; onveranderlijk betekent dat het door niets of niemand kan worden veranderd.

Natuurrecht is daarom een ​​geheel van universele, niet door de mens gemaakte, bindende en onveranderlijke omstandigheden die de gedragsconsequenties bepalen van wezens met het vermogen tot holistische intelligentie. Natuurrecht beheerst de collectieve vrije wil en de gedragskeuzes van hele populaties door de consequenties te manifesteren van het gedrag dat we kiezen.

De consequenties die we ondervinden, zijn altijd afhankelijk van de vraag of ons gekozen gedrag moreel of immoreel is. Of met andere woorden, goed of fout. Hoewel we allemaal een vrije wil hebben om te kiezen welk gedrag we vertonen, zijn we niet immuun voor de morele consequenties van onze gedragskeuzes.

Natuurrecht is een geheel van wetten die werkzaam zijn in het onzichtbare of niet-fysieke domein.

Ze kunnen dus worden beschouwd als verborgen natuurwetten. Deze wetten zijn ingebouwd in de structuur van de werkelijkheid, net als zwaartekracht en elektromagnetisme. Omdat deze sturende dynamieken echter in een niet-fysieke wereld werkzaam zijn, moeten mensen een veel breder wereldbeeld hanteren om het bestaan ​​en de werking van deze wetten te erkennen en te accepteren.

Het begrijpen van Natuurrecht is absoluut geen geloofssysteem of religie. De werking van Natuurrecht kan worden ontdekt en begrepen door de waarneembare, meetbare en herhaalbare effecten ervan in onze wereld. Met andere woorden, het begrijpen van Natuurrecht is in feite een wetenschap van de moraal die geen geloof of vertrouwen vereist. Geloof of ongeloof in deze wetten is volkomen irrelevant, aangezien ze net zo zeker bestaan ​​als elke natuurwet zoals de zwaartekracht, die we in het dagelijks leven als vanzelfsprekend beschouwen.

Natuurrecht staat ook bekend als morele wet, kosmische wet, universele wet, spirituele wet, de wet van oorzaak en gevolg, consequentialisme, de gulden regel, karma en vele andere namen.

Waarom is het begrijpen van Natuurrecht zo belangrijk?

Het begrijpen van Natuurrecht is van cruciaal belang voor mensen die in vrijheid en vrede willen samenleven, omdat Natuurrecht de gevolgen laat zien van de gedragskeuzes van een hele samenleving, gebaseerd op de vraag of hun gedrag moreel is of niet. Het is van fundamenteel belang voor de mens om met zekerheid te weten wat het verschil is tussen juist en onjuist gedrag.

Hebben mensen inherente rechten?
Wat is de definitie van een mensenrecht?

Een recht is een handeling die geen schade toebrengt aan een ander voelend wezen. De meeste mensen kunnen die simpele definitie niet correct geven als ernaar gevraagd wordt. Dit is de belangrijkste reden waarom mensen hun rechten en vrijheid verliezen. Hoe kunnen we iets behouden dat we niet eens goed kunnen definiëren?

Een recht moet in de negatieve zin worden gedefinieerd. Dit betekent dat we de oneindige hoeveelheid rechten die we hebben kunnen begrijpen door de zeer kleine hoeveelheid handelingen te kennen die géén rechten zijn: handelingen die misdaden zijn; gedragingen die schade toebrengen aan andere voelende wezens.

Deze lijst met schadelijke gedragingen omvat: moord, mishandeling, verkrachting, diefstal, huisvredebreuk, dwang en opzettelijk liegen. Als we elk van deze misdaden afzonderlijk analyseren, kunnen we vaststellen dat ze allemaal variaties zijn op diefstal in de een of andere vorm. Moord is de diefstal van een leven dat ons niet rechtmatig toekomt. Mishandeling is de diefstal van andermans welzijn zonder recht. Verkrachting is de diefstal van de vrije wil voor seksuele gemeenschap. Diefstal is het stelen van eigendom. Overtreding is het stelen van de veiligheid van iemands leefruimte. Dwang uitoefenen is het stelen van de vrije wil door middel van geweld of intimidatie. En opzettelijk liegen is het stelen van noodzakelijke informatie die iemands vermogen om weloverwogen beslissingen te nemen negatief beïnvloedt.

Deze immorele gedragingen vormen de definitie van geweld. Geweld is het initiëren van schadelijk gedrag tegen andere voelende wezens. Deze beschreven schadelijke gedragingen zijn overtredingen van NatuurRecht, omdat ze schendingen zijn van de inherente rechten van anderen. Het schenden van de inherente rechten van andere wezens door diefstal is in feite wat bedoeld wordt met geweld, aangezien alle misdaden vormen van diefstal zijn. NatuurRecht van moreel gedrag kan uiteindelijk worden samengevat in twee woorden: STEEL NIET.

Het non-agressiebeginsel en het zelfverdedigingsbeginsel:

Het non-agressiebeginsel is een van de belangrijkste beginselen van Natuurrecht. Dit beginsel houdt in dat het moreel verkeerd is om agressie of geweld te initiëren tegen andere voelende wezens. Dit brengt ons bij een ander belangrijk principe van het Natuurrecht: het zelfverdedigingsbeginsel.

Individuen behouden altijd het natuurlijke recht om fysieke kracht te gebruiken ter verdediging tegen geweldpleging. Zelfverdediging is geen geweld en mag ook nooit als zodanig worden beschouwd. Zelfverdediging tegen geweld is een inherent recht van alle voelende wezens. met andere woorden, mensen hebben altijd het recht om zich te verdedigen tegen agressie.

Gelijkheid onder het Natuurrecht: Heeft iedereen dezelfde rechten of hebben sommige mensen meer rechten dan anderen?

De meeste mensen zullen het erover eens zijn dat gedrag dat anderen schade berokkent, immoreel is. Het probleem ontstaat wanneer we niet iedereen op dezelfde manier beoordelen op de moraliteit van hun handelingen. We moeten begrijpen dat iedereen dezelfde rechten heeft en dat er geen uitzonderingen op deze wet zijn. Als geen enkel individu het recht heeft om een ​​bepaalde handeling te verrichten omdat deze een ander schade berokkent, dan kan niemand een dergelijk niet-bestaand recht delegeren aan een ander individu of een andere groep en zo op magische wijze een misdaad in een recht veranderen. Met andere woorden: iedereen bezit precies dezelfde natuurlijke, inherente rechten als ieder ander, en er zijn geen uitzonderingen op deze regel voor personen in de overheid, de politie, het leger of andere maatschappelijke instellingen.

Dit is wat bedoeld wordt met gelijkheid onder Natuurrecht: legaliteit staat niet gelijk aan moraliteit.

Is overheidsgezag moreel legitiem?

Als de wetten van de mens toevallig overeenkomen met NatuurRecht van de moraal, dan zijn ze per definitie overbodig en dus onnodig. Als de wet van de mens in tegenspraak is met Natuurrecht en daarom onjuist en immoreel is, kan deze nooit legitiem moreel bindend zijn voor wie dan ook.

Dat iets legaal of illegaal is, maakt het niet moreel of immoreel.

Door dit te erkennen, kunnen we tot het juiste inzicht komen dat alle zogenaamde menselijke autoriteit moreel illegitiem is, omdat deze niet vrijwillig is en gebaseerd is op dwang en geweld, wat op zichzelf immoreel gedrag is.

Natuurwet versus de wet van de mens:
Bestaat overheidsgezag in de natuur?

Overheidsgezag is een illegitiem, door de mens gecreëerd construct dat niet in de natuur bestaat.

Het geloof dat bepaalde mensen op de een of andere manier legitiem gezag over anderen kunnen uitoefenen, of dat sommige mensen meer of minder inherente rechten hebben dan anderen, is een van de meest fundamentele oorzaken van ongekend lijden en dood in onze wereld. Autoriteit is en is altijd een onware, illusoire, onrechtmatige en immorele aanspraak geweest, die helaas door de meeste mensen met absolute religieuze overtuiging wordt aanvaard en geloofd.

De zogenaamde delegatie van autoriteit aan politici, politie en militairen is inherent moreel onrechtmatig en kan in de natuur niet plaatsvinden, aangezien het onmogelijk is om iemand een recht te verlenen of te delegeren dat niemand als individu bezit.

De menselijke conditie is slavernij.

Is belastingheffing door de overheid moreel legitiem?

Belastingheffing is diefstal, afgedwongen door een overheid door middel van dreiging van dwang en geweld.

Zijn drugswetten moreel legitiem en noodzakelijk, of hebben mensen het recht om te kiezen wat ze in hun lichaam stoppen?

Mensen zijn eigenaar van hun lichaam en hebben het recht om te kiezen wat ze erin stoppen.
(Aanvulling: Ze mogen daarbij uiteraard geen schade aanrichten aan anderen)

Zijn rijbewijzen moreel legitiem en noodzakelijk, of is reizen een inherent recht?

Rijbewijzen zijn een dwangmatige beperking van het natuurlijke mensenrecht om te reizen.
(Aanvulling: uiteraard moeten er afspraken zijn qua wegcodes en moet elkeen die een auto wil besturen wel degelijk een auto kunnen besturen)

Als een wet een handeling verbiedt die niemand anders schaadt, zijn mensen dan moreel verplicht om die wet te gehoorzamen?

Door mensen gemaakte wetten die moreel in strijd zijn met Natuurrecht zijn moreel onrechtmatig en daarom niet moreel bindend. De enige legitieme menselijke interacties zijn die welke vrijwillig zijn, wat betekent dat ze wederzijds overeengekomen zijn door alle betrokkenen. Door mensen gemaakte wetten, inclusief wetten die gedrag voorschrijven en vastleggen zoals verbodsbepalingen, belastingen en vergunningen, zijn op geen enkele manier vrijwillig. Het zijn bevelen tot naleving die altijd worden ondersteund door de dreiging van geweld of daadwerkelijk gewelddadig gedrag.

Door mensen gemaakte wetten zijn willekeurige decreten van een heersende klasse die zichzelf regering noemt en waarvan men gelooft dat ze een magisch recht hebben om over hun onderdanen te heersen. De mensen die onder hun zogenaamde jurisdictie leven, zouden een morele verplichting hebben om de willekeurige bevelen van deze heersende klasse, wetten genaamd, te gehoorzamen, in het besef dat een dergelijk systeem volledig gebaseerd is op dwang, geweld en immoreel gedrag, en erop gericht is om menselijk gedrag in overeenstemming te brengen met de wil van een dominante heersende klasse.

We kunnen tot de onwrikbare waarheid besluiten dat de term ‘regering’ slechts een eufemisme is voor slavernij, en dat is wat de menselijke conditie werkelijk is: slavernij. Slavernij bestaat wanneer bepaalde individuen aanspraak maken op het lichaam of de vruchten van de arbeid van anderen, en hen door middel van geweld en dwang aan hen onderwerpen. Slavernij kan openlijk bestaan, waarbij degenen die tot slaaf worden gemaakt fysiek worden opgesloten en al hun arbeid wordt geconfisqueerd, of het kan verborgen bestaan, waarbij mentale manipulatie wordt gebruikt om de dwang en het geweld te legitimeren of te rechtvaardigen die worden gebruikt om de immorele omstandigheden waarin mensen onrechtvaardig worden gehouden in stand te houden.

Er is een reden waarom de menselijke slavernij voortduurt. Deze immorele menselijke conditie wordt in stand gehouden door de occulte heersende klasse door mensen te manipuleren en hen in een staat van onwetendheid en verwarring te brengen over het werkelijke verschil tussen goed en kwaad.

Is moraliteit objectief of subjectief?

Het verschil tussen goed en slecht gedrag is objectief, wat betekent dat het niet gebaseerd is op de percepties of meningen van mensen, maar dat een dergelijk verschil in gedrag in de natuur bestaat, volledig onafhankelijk van subjectieve menselijke waarneming of mening.

Moraliteit verandert niet op basis van gevoelens, religie, overtuiging, locatie, tijd of de voorkeuren en grillen van de menselijke wet. Deze zaken hebben geen invloed op ware moraliteit. Wat moreel is op een bepaalde plaats en tijd, is moreel op alle plaatsen en tijden, en wat immoreel is op een bepaalde plaats of tijd, is immoreel overal en altijd.

Bewustzijn:

De kennis van dit objectieve verschil tussen goed en slecht gedrag is eigenlijk de essentie van wat bewustzijn wordt genoemd. Bewust-zijn is de kennis of een bepaald gedrag al dan niet schade toebrengt aan een ander en dus of het goed of fout is.

Het probleem is dat de meeste mensen deze kennis niet bezitten of er zeer verward over zijn. Goed handelen is moreel en kwaad handelen is immoreel. Toch wordt dit fundamentele begrip vaak ernstig misbegrepen.

Mensen kunnen zelf niet bepalen wat moraliteit is. Moraliteit is gebaseerd op de vraag of een handeling al dan niet schade toebrengt. Deze dynamiek bestaat inherent in de natuurlijke wereld.

Waar komen mensenrechten vandaan?

De inherente rechten van de mens zijn hun onvervreemdbare universele geboorterecht en kunnen nooit door enige handeling of proces van de mensheid worden verleend of ontnomen. Onze rechten komen voort uit de natuur, wat betekent dat ze al bestonden en inherent zijn aan de schepping zelf. Helaas begrijpen de meeste mensen na duizenden jaren menselijke beschaving deze eeuwige waarheid nog steeds niet. Het lijkt zo eenvoudig dat wij als mensen bewust zouden moeten kiezen voor goed handelen om de rechten van anderen te eren en te respecteren: om geen schade te ondervinden; anderen met hetzelfde respect behandelen als waarmee we zelf behandeld willen worden; niet het leven, welzijn, eigendomsrechten of de vrije wil van anderen stelen.

Toch is het niet zo eenvoudig als het lijkt. Ware juiste actie is op zijn best ongrijpbaar en wordt op zijn slechtst opzettelijk genegeerd. En dit brengt ons bij de kern van de zaak: De wet van Vrijheid.

De Wet van Vrijheid:

De wet van de vrijheid regelt de staat van vrijheid of slavernij van hele bevolkingsgroepen die het vermogen bezitten om het objectieve verschil tussen moreel en immoreel gedrag te begrijpen.

De ‘Natuurwet van vrijheid’ dicteert dat naarmate een samenleving collectief moreler wordt, zij collectief vrijer wordt, en naarmate een samenleving collectief immoreler wordt, zij collectief haar vrijheid verliest en meer tot slaaf wordt gemaakt.

De vrijheid of slavernij van een hele samenleving hangt af van de vraag of die samenleving zich in zijn geheel moreel of immoreel gedraagt. Omdat de meeste mensen het objectieve verschil tussen goed en kwaad gedrag nog steeds niet echt kennen, vellen ze voortdurend oordelen die niet stroken met Natuurrecht. Naarmate steeds meer mensen zich zo onwetend gedragen ten aanzien van Natuurrecht, wordt dit gedrag een fundamentele bron van wanorde en chaos in onze samenleving als geheel.

Met andere woorden, de wet van de vrijheid kan als volgt worden samengevat: Naarmate het algemene morele gedrag in een bepaalde samenleving toeneemt, neemt ook de algemene vrijheid van de leden van die samenleving toe. Naarmate het algemene morele gedrag in een bepaalde samenleving afneemt, neemt ook de algemene vrijheid van de leden van die samenleving af.

Nog eenvoudiger gezegd: naarmate de moraliteit toeneemt, neemt de vrijheid toe en naarmate de moraliteit afneemt, neemt de vrijheid af.

Daarom is de menselijke vrijheid volledig afhankelijk van weloverwogen oordelen die in overeenstemming zijn met de op Natuurrecht gebaseerde moraliteit. De objectieve kennis van het verschil tussen juist en onjuist gedrag.

Geloof het of niet, je hebt zojuist het geheim der geheimen van alle geheime genootschappen door de hele menselijke geschiedenis in handen gekregen.

Moreel relativisme:

Moreel relativisme is de overtuiging dat er geen objectief verschil is tussen juist en onjuist gedrag. Moreel relativisten geloven dat moraliteit relatief of subjectief is, wat betekent dat goed en kwaad kunnen veranderen met betrekking tot tijd en plaats, afhankelijk van menselijke perceptie en mening, voorkeuren en afkeuren, grillen en voorkeuren. Moreel relativisme is de overtuiging dat mensen willekeurig voor zichzelf kunnen beslissen wat goed en kwaad is en dat zij de scheidsrechters kunnen worden van moreel en immoreel gedrag op basis van hun voorkeuren en afkeuren op een bepaald moment of plaats.

Het is absoluut essentieel voor de mensheid om te erkennen dat moraliteit objectief is en dat deze zeker niet gebaseerd is op menselijke perceptie of mening. Er is wel degelijk een objectief verschil in de natuur tussen moreel en immoreel gedrag, omdat moreel gedrag geen schade toebrengt aan anderen, terwijl immoreel gedrag dat wel doet.

Ware vrijheid kan nooit bestaan ​​in een samenleving die moreel relativisme omarmt.

Een samenleving waarin mensen geloven dat er geen objectief verschil is tussen goed en kwaad gedrag, en waarin het kennen van dat objectieve verschil en vervolgens bewust kiezen voor het juiste handelen boven het verkeerde, vormt de basis voor de manifestatie van vrijheid. Als mensen die basis wegnemen door te verklaren dat er geen objectieve moraliteit bestaat, zullen ze nooit in staat zijn om echte vrijheid in hun leven te manifesteren. Het begrijpen van ware objectieve moraliteit zal de mensheid helpen de fundamenteel gebrekkige overtuiging van de legitimiteit van menselijk gezag en de overheid te erkennen. Daardoor kan menselijke interactie vrijwillig worden en vrij van de immoraliteit van geweld en dwang. Als we een wereld willen die gebaseerd is op echte vrijheid, moeten we begrijpen dat de waarheid onafhankelijk is van onze perceptie en dat objectieve moraliteit bestaat en dat we die kunnen leren kennen. Als mensen het ware verschil tussen goed en kwaad gedrag leren, kan de mensheid vrij worden en blijven. Als mensen deze kennis blijven weigeren en onjuiste overtuigingen zoals gezag en moreel relativisme blijven accepteren, zal de mensheid in slavernij blijven.

Hebben mensen een vrije wil?

Elke mens heeft op elk moment de vrije wil om te kiezen tussen moreel en immoreel gedrag. We hebben een keuze: als volk kunnen we onze vrije wil gebruiken om ons gedrag te veranderen en in overeenstemming te brengen met Natuurrecht door te kiezen voor moreel juist handelen, of we kunnen ervoor kiezen om immoreel te handelen door een systeem te tolereren en in stand te houden dat gebaseerd is op geweld, dwang en moreel relativisme.

Zullen we doorgaan op het pad van slavernij en toekijken hoe onze inherente rechten beetje bij beetje van ons worden afgenomen? Of zullen we de morele principes van Natuurrecht omarmen en een samenleving creëren waarin de levensrechten en vrijheid van elk individu worden gerespecteerd en beschermd, omdat we onze inherente soevereiniteit en de soevereiniteit van alle andere voelende wezens erkennen?

De wet van vrijheid zal onze realiteit in beide richtingen manifesteren, afhankelijk van onze collectieve morele keuzes.

De wetenschap van NatuurRecht:

Onze gedeelde menselijke ervaring op aarde wordt collectief gecreëerd en bepaald door de kwaliteit van het collectieve menselijke gedrag. Dit toont de effecten aan van Natuurrecht en van gedragsconsequenties die werkzaam zijn binnen de fysieke wereld. Ons op vrije wil gebaseerde gedrag is werkzaam in wat bekend staat als ‘het causaliteitsvlak’.

Omdat ons gedrag de onderliggende oorzaak is van de fysieke manifestaties die in de wereld ontstaan, materialiseren de gevolgen en repercussies van het collectieve menselijke gedrag zich vervolgens op het vlak van effecten dat de gedeelde menselijke conditie vormt waarin we allemaal moeten leven. Onze collectieve gedachten over moraliteit worden omgezet in het collectieve gedrag van onze soort en dat gedrag wordt vervolgens omgezet in resulterende omstandigheden en gevolgen.

We oogsten collectief wat we collectief zaaien.

Onrechtmatig handelen kan nooit goedheid en harmonie creëren en juist handelen kan nooit een schending van rechten vormen. Twee plus twee is nooit vijf en een appel die van een boom valt, valt nooit omhoog. Simpel gezegd: ons gedrag creëert onze omstandigheden. Deze dynamiek kan herhaaldelijk worden waargenomen en de werking ervan kan als gevolg van dergelijke observatie worden begrepen. De studie van deze dynamiek in de menselijke samenleving vormt een wetenschap van gedragsconsequenties. Alle levende wezens zijn van nature begiftigd met zelfbeschikking als inherent geboorterecht en bezitten daarom het recht om hun eigen vrije wil uit te oefenen en in soevereiniteit te leven, vrij van de initiatie van schade of dwang door andere mensen.

Deze principes van menselijke vrijheid en rechten vormen de basis van de moraal en worden beheerst door de spirituele wetten van gedragsconsequenties. Elke schending van deze principes is een misdaad en zijn destructieve handelingen die lijnrecht ingaan tegen de generatieve, zelfordende dynamiek van Natuurrecht zoals die door de schepping zelf is ontworpen.

Hoewel sommigen dat misschien zullen proberen, kunnen deze wetten niet worden omzeild, veranderd, ontweken of gebogen om aan menselijke grillen of verlangens te voldoen. Kiezen voor het respecteren van de natuurlijke rechten en soevereiniteit van andere wezens is in overeenstemming met de spirituele wet en een dergelijke keuze zal de voorwaarden scheppen voor de manifestatie van vrijheid op aarde. Kiezen voor misdaden die rechtstreeks in strijd zijn met deze wetten zal slechts chaos en lijden teweegbrengen.

Menselijk gedrag manifesteert zich collectief in onze fysieke realiteit op basis van de vrije wil van de mens: handelen in harmonie met Natuurrecht en zo de voorwaarden voor vrijheid scheppen, of handelen in oppositie tot Natuurrecht en zo de voorwaarden voor slavernij scheppen.

Dit zijn de universele morele en spirituele wetten van het universum die de gehele mensheid beheersen.

Er heerst vandaag de dag zoveel onwetendheid over de morele kwesties dat de situatie hopeloos lijkt. Door ons bewust te worden van deze mate van onwetendheid, moeten we ook inzien dat de enige oplossing voor de menselijke slavernij ligt in het verspreiden van kennis over natuurrecht en deze tot een algemeen aanvaard begrip te maken. De duistere occultisten die de mensheid momenteel beheersen, proberen deze kennis verborgen te houden en te voorkomen dat ze wereldwijd gemeengoed wordt.

Alleen met een gezamenlijke inspanning hebben we een kans in deze spirituele oorlog voor menselijke vrijheid.

Ik denk er al langer over na. Ik schrijf er ook wel over in mijn boeken. Onderstaande tekst is mijn persoonlijk gedachtengoed. Het is wat ik erover denk. Ik denk dat mijn gedachtengoed kan bijdragen tot duidelijkheid en dat ze kan inspireren tot diepere, constructieve gesprekken over het onderwerp.

In een wereld waar iedereen meningen en gedachten deelt (wat goed is), maar waarin er blijkbaar steeds minder tijd genomen wordt om iets onderbouwd te brengen (wat jammer is) en steeds minder mensen bereid zijn om echt over een onderwerp door te praten (wat nog meer jammer is), wil ik een aantal stellingen helder en nauwkeurig brengen, met als enigste bedoeling jou uit te nodigen om het dieper gesprek aan te gaan, enerzijds onder mannen en vrouwen apart, maar ook tussen mannen en vrouwen onderling. Niet omdat ik de pretentie heb om ‘het te weten’, maar net omdat ik vaststel dat ik het zelf soms niet goed meer weet. Het naar mijn mening nogal opgedrongen maatschappelijke denken, is daarvoor wellicht de oorzaak, als ik er even over nadenk. Het maatschappelijk-gemeenschap-denken, dat ons dwingt om in een bepaalde richting te denken, deed mij opeens beseffen dat ik wat ik denk en voel in mijn onderbewustzijn geïnfiltreerd wordt door gedachtengoed dat niet bij mij hoort. Bovendien klopt het helemaal niet. Er wordt in labels gedacht en in clichés gesproken.

Vooraf wil ik er even aan toevoegen dat iedereen mag zijn wie hij/zij wil zijn, op relationeel als op seksueel vlak. Maar er zijn grenzen aan fatsoenlijk gedrag en moreel handelen. Als ik beelden zie van een lbgtqia+ parade waar mannen in hun blote piemel rondlopen of zich als lederen hondjes verkleden is dat wansmakelijk gestoord gedrag van mensen die hun moreel kompas volledig kwijt zijn. Als dragqueens de klas insluipen van jonge kinderen om ze verwarrend gedachtengoed te brengen , dan ontwaakt mijn plichtsbesef als man, als vader en als grootvader om de kinderen te beschermen tegen schadelijk en immoreel gedrag van dit soort volwassenen. Dan mogen en moeten dingen duidelijk benoemd worden. Dit is niet wat onder diversiteit kan bedoeld worden. Dan moet er gereageerd worden. Want als een lakse of onverschillige houding komt vanuit een wil om iets niet te willen zien, dan is er iets fout. Als alsmaar genuanceerd praten en niet durven of willen reageren leidt tot onrecht en schade, dan is dat fout.

Maar ik wil in mijn betoog niet tégen iets reageren. Re-acties brengen is te gemakkelijk. Er iets tegenover zetten is de echte uitdaging. Ik wil klaarheid brengen in een materie die vandaag heel erg verward is geworden. Vandaar dat ik het interessant vind om mij eens naar het uiterste van een pendelbeweging te begeven, omdat je dan op een punt komt waar het hele spectrum duidelijk en helder wordt. En jazeker, er is altijd wel enige nuance wenselijk, niets is zwart-wit, de ‘waarheid’ beweegt wellicht altijd ergens rond het midden, maar net door iets trachten klaar en duidelijk te benoemen en te formuleren, mét het risico dat het ietwat extreem aanvoelt, worden inzichten vaak helderder en ben ik in staat om beter te voelen en te zien wat voor mij juist aanvoelt.

Is het onderwerp ‘Over Man en Vrouw zijn - over het Mannelijke en Vrouwelijke aan de orde? Als je denkt of voelt van wel, dan ben je het mogelijks met me eens dat het onderwerp zelfs een ‘spil-onderwerp’ is waar we in onze huidige samenleving best wel wat meer aandacht zouden mogen aan besteden; om ontwarring te brengen in de verwarring; wat structuur in de chaos; helderheid in de mist.

Het thema benoemen is één. Werken aan hoe het beter kan, is twee. Voor je aan dit thema kan beginnen werken, loopt je al aan tegen de blutsen die wij, mannen en vrouwen al hebben opgelopen binnen onze persoonlijke en collectieve geschiedenis, cultuur, opvoeding, scholing, geloof, onze voorouders enz. Je beseft dat we geen blanco bladeren meer zijn. Elk apart beschreven blad staat, vaak onbewust, vol met regels, aannames, patronen, overtuigingen,... die het hoofdthema telkens op een andere manier beïnvloeden van bij aanvang.

Dus, de vraag “waar moeten we herbeginnen?” , is valabel.

Het is een erg breed thema, want als ik kijk naar het stuk matriarchale geschiedenis of naar het stuk patriarchale geschiedenis, dan is waar we vandaag zijn aangekomen behoorlijk ontoereikend. En toch: als een man en een vrouw mekaar respecteren, in gelijkwaardigheid en vanuit liefde, ontstaat een ongelooflijk waardevolle creatie: een kind.

1. Mannelijk versus vrouwelijk:

In spirituele kringen hoor je wel eens de volgende uitspraak: “We zijn geen vrouw, we zijn geen man, we zijn spirit in een mannelijk of vrouwelijk lichaam”. Anderzijds hoor je dat vrouwen op zoek zijn naar hun mannelijke energie en mannen hun vrouwelijke energie moeten zien te vinden. Daarbij wordt geredeneerd dat we ons zogezegd in onze ‘spirituele groei’ te identificeren hebben met de beide aspecten van het mannelijke en het vrouwelijke en die moeten integreren en in balans brengen.

In de psychologie van Carl Jung is de anima het onbewuste vrouwelijke aspect van de psyche van een man, terwijl de animus het onbewuste mannelijke aspect van de psyche van een vrouw is. Deze archetypen vertegenwoordigen de contra-seksuele kant van een persoon, en hun integratie is cruciaal voor persoonlijke groei en het bereiken van psychologische heelheid. Jung geloofde dat het doel van de ontwikkeling van de anima en animus niet is om het andere geslacht te worden, maar om deze onbewuste kwaliteiten te integreren om zo een completer mens te worden. Zelf denk ik dat de vertaling/interpretatie van ‘animus’ door ‘mannelijk’ en ‘anima’ door ‘vrouwelijk’ in onze huidige tijd een gevaar tot een foute interpretatie inhoudt wanneer het te letterlijke geïnterpreteerd wordt. Er is misschien een reden waarom Jung zelf de termen ‘mannelijk’ en ‘vrouwelijk’ vermeed?

Vanuit een esoterisch/spiritueel weten klopt dit allemaal ergens wel. Het argument dat ieder mens zowel vrouwelijke als mannelijke energie in zich heeft en dat het doel is om je mannelijke en vrouwelijke energieën in balans te brengen, berust op de erkenning van dualiteit in dit universum; dat een deel van het scheppingsbeeld zelf de existentie van mannelijk en vrouwelijk is en dat je alles kunt onderverdelen in het mannelijke of het vrouwelijke kamp.

Deze filosofieën zijn vaak vooral gericht op kwaliteiten. Zo kun je eigenschappen zoals daadkracht, assertiviteit, richting en stabiliteit onderbrengen in het mannelijke kamp en dingen zoals creativiteit, intuïtie, zorgzaamheid en wijsheid in het vrouwelijke kamp. De filosofische redenering gaat vervolgens verder door te stellen dat als je te veel van een bepaalde polariteit of kwaliteit binnen die polariteit bezit, je in de schaduw van die polariteit terechtkomt. Om gezond te zijn en in balans te blijven, moet je dus streven naar evenwicht. Om zowel je vrouwelijke als je mannelijke kant te ontwikkelen.

Persoonlijk vind ik het vaak allemaal nogal ‘zweverig’. Het mist of gaat nogal voorbij aan de aardse realiteit, zeg maar. Er schort mijn inziens iets aan al die spirituele redeneringen; er zitten naar mijn inziens ook misvattingen in dit gedachtengoed, vooral ingegeven door een vorm van (onbewuste) behoefte of rivaliteit om iets van het andere geslacht te willen zijn of denken te moeten zijn. Daarom lijkt het mij nuttig en interessant om wat diepere redeneringen erbij te halen.

2. Jouw fysieke incarnatie is een condensatie van de energetische dimensies van jou.

Wat waar is op het hogere niveau van realiteit, is dat je het hele universum in je hebt; ‘as above, so below’; ‘as without, so within’. Je bent als mens een fractaal van het grotere universum. En net daardoor, zit alles in jou. Dit ‘alles’ omvat zowel mannelijkheid als vrouwelijkheid. Maar dit houdt ook al de andere mogelijke bestaande realiteiten in. Op een bepaald niveau is die eenheid de waarheid van non-dualiteit. Tegelijkertijd is op een ander niveau dualiteit de waarheid. En die dualiteit is nu net de fysieke aardse realiteit.

Maar, daar waar op het hogere niveau de niet fysieke realiteit geldt, geldt in ons fysieke bestaan een andere realiteit. In deze aardse tijd-ruimte-realiteit heb je ervoor gekozen om de ervaring van dualiteit te beleven. Je hebt ervoor gekozen om te ervaren vanuit het perspectief van een fysiek mens met een specifiek geslacht en seksuele polariteit. Dit is waar, zelfs als een persoon niet helemaal in de typische mannelijke/vrouwelijke categorieën past, omdat hij/zij een variatie van de twee polariteiten vertegenwoordigt. We zijn geboren om in beide werelden te ervaren en te leren, om een unieke uitdrukking te zijn van dat beeld van polariteit. En in tegenstelling tot de huidige (en foute) populaire opvattingen, zit er veel persoonlijke en spirituele groei in de ervaring en beleving van dualisme en bewuste polariteit. Dat geldt niet enkel voor de beleving van het man of vrouw zijn, dat geldt ook voor bijv. het ego en jouw persoonlijkheid.

‘Energie gaat de vorm vooraf’. Het is een erg belangrijke stelling. Het energetische ‘ik’ concept bestaat immers vóór het fysieke lichaam. Wanneer een energie van bewustzijn zich projecteert in een fysieke manifestatie van een mens, creëert deze eerst een gedachtevorm. Deze gedachtevorm past in de polariteit van vrouwelijk of mannelijk (of vertegenwoordigt een variatie van beide polariteiten, maar dat is eerder een uitzondering), waarbij de materiële manifestatie in het fysieke lichaam volgt. De intentie van een ziel vóór de geboorte bepaalt de polariteit die hij of zij kiest. Voor de meeste mensen betekent het volledig belichamen van hun unieke, natuurlijke, authentieke expressie van de polariteit die ze hebben gekozen, dat ze in overeenstemming zijn met hun levensdoel en daarmee met hun gedachtevorm en hun fysieke belichaming.

Jouw ziel heeft ervoor gekozen om niet alles tegelijk te belichamen in deze ene incarnatie. Ze heeft een keuze van sekse gemaakt; De menselijke fysieke polariteit is niet zo flexibel als bepaalde mensen en gelijkheidsgroeperingen zouden willen. Mensen zijn geen kikkers of slakken. Menselijke geslachtschromosomen missen plasticiteit. Dit was ongetwijfeld een goddelijke beslissing met een doel. Hierdoor geldt dan ook een fundamentele misvatting in het argument dat ieder mens zowel vrouwelijke als mannelijke energie in zich heeft. En als die redenering zich opdringt, dan riskeert het erg fout te lopen.

Elke foute redenering leidt tot verwarring. Vanuit de samenleving doemt een denkpatroon op om ons niet langer te identificeren vanuit onze fysieke sekse. Het is een ongezonde redenering en evolutie die de aardse realiteit en sekse-polariteit uitvlakt en onderkent. Het zit onder andere vervat in het ‘vrouwen-hebben-mannen-niet-langer-nodig-verhaal’ of ‘ik-identificeer-me-met-iets-anders-dan-het-geslacht-waarin-ik-ben-geboren-idee’. Het hele ‘lbgtqia+ en woke’ gedachtengoed is daarvan trouwens een erg ongezonde en doorgeslagen buitensporigheid.

Het lijkt me eerder een denkpatroon waarbij je tracht om je zo min mogelijk oncomfortabel te voelen in wie je bent als man of vrouw, vanuit een ongemakkelijkheidsgevoel in de sekse waarin je bent geboren, of door je te teveel te richten op iets niet fysieks, iets niet tastbaars, of een niet realistisch spiritueel verlangen.

Laat ik het even kras uitdrukken: het is, denk ik, vanuit wazige clichés de realiteit ontlopen. Die realiteit is dat jouw ‘spirit’ ervoor gekozen heeft om hier op aarde te incarneren als man of als vrouw, net omdat jouw ziel die ervaring, met al zijn/haar plezier en ongemakken wil beleven. Dat dit niet altijd gemakkelijk is, dat geef ik toe, maar net daarin ligt de boeiende ervaring.

Deze redeneringen zijn niet zomaar ontstaan. Veel van onze huidige, westerse ideeën over spiritualiteit en ontwaken zijn een verstrengeling van verschillende filosofieën uit de oosterse wereld. Filosofieën die mensen in de spirituele wereld helaas vaak als juiste en waarheidsdoctrine beschouwen. Het is een trend binnen de oosterse filosofieën om het lichaam van de geest te scheiden. Veel van deze filosofieën verzetten zich tegen het lichaam in plaats van het te integreren. Velen van hen beschouwen alle vormen als leeg en zonder inherente existentie; het lichaam zelf en alle identificaties, inclusief sekse en gender, zijn volkomen illusies. Het doel van velen van hen is zich los te maken van het lichaam en het lichaam en alle tijdelijke vormen te overstijgen.

Dit is echter problematisch.

De overtuiging dat ieder mens zowel vrouwelijke als mannelijke energie in zich heeft en dat de ideale staat van zijn bereikt is wanneer de mannelijke en vrouwelijke energieën in balans zijn, kan iemand ernstig uit balans brengen met zowel zijn of haar gedachtevorm, als zijn of haar fysieke belichaming. De bewering dat de ideale staat van zijn er een is wanneer de mannelijke en vrouwelijke energieën perfect in balans zijn, betekent dat je de werking van het universum niet goed hebt begrepen. Trouwens, om deze bewering te kunnen doen en om haar te laten standhouden, moet je immers energie volledig loskoppelen van het fysieke lichaam. Dat zou betekenen dat het lichaam en zijn polariteit slechts een onafhankelijke entiteit is die niets te maken heeft met de psyche (de mind of de geest) of de energie van een persoon. Dat kan niet. Zo werkt dit universum niet. Er is een diepe verbondenheid tussen beide aspecten van jou en in jou: jouw geest is er om met jouw lichaam in balans te komen, niet om het tegen te werken. En wat er op het ene niveau gebeurt, beïnvloedt het andere. Jouw fysieke incarnatie is een uitbreiding of condensatie van jouw energetische dimensies. Als het waar was dat je een perfecte balans bent tussen mannelijk en vrouwelijk, dan zou je zien dat de lichamen van mensen van nature verweven zouden zijn of helemaal geen geslacht zouden hebben. Je zou plasticiteit zien. Als deze plasticiteit bestond, zouden mannen simpelweg het vermogen kunnen ontwikkelen om kinderen te baren door hun vrouwelijke kant te ontwikkelen. Als dat zo was, en jouw incarnatie inderdaad een directe weerspiegeling was van de hoogste dimensie van waarheid, dan zou je er helemaal geen probleem mee hebben om in een plant te veranderen, laat staan ​​om in een vrouw of man te veranderen of sekse en gender helemaal uit te wissen.

Hoewel iedereen ergens op de polariteitsschaal valt, gaat het hier over de oorsprong, niet over adaptieve strategieën die het beeld van iemands gender en polariteit veranderen. Wat je over het algemeen zult zien, is dat het mentale, emotionele en fysieke welzijn van een vrouw begint af te nemen wanneer haar levenservaring van haar vereist dat ze voortdurend de mannelijke polariteit uitdraagt ​​en daarin verkeert. Dit is niet compatibel met de vrouwelijke lichamelijke vorm.

Zo ook zal het mentale, emotionele en fysieke welzijn van een man beginnen af te nemen wanneer zijn levenservaring van hem vereist dat hij voortdurend de vrouwelijke polariteit uitdraagt ​​en daarin verkeert. Dit is niet compatibel met de mannelijke lichamelijke vorm.

Ik denk dat we beter af zouden zijn en meer wel-zijn zouden creëren als we het compensatie-idee dat vrouwen hun mannelijkheid moeten ontwikkelen of mannen hun vrouwelijkheid, de wereld uitbannen. Want net door onze polariteit te aanvaarden en te ontwikkelen, versterken we elkaar.

“De mannelijke en de vrouwelijke energiekracht zijn verschillend, maar net door dat verschil, zetten ze de andere in zijn of haar volle kracht”

3. “Man en vrouw zijn wel degelijk verschillend”

Wat volgens mij juist is, is dat wij een spirit/ziel zijn in een mannelijk of vrouwelijk lichaam. En een ziel heeft geen geslacht. Maar nogmaals, hier in dit aardse bestaan zijn we wel degelijk man of vrouw. We zijn dan misschien wel (volgens een aantal spirituele denkpatronen) in evolutie naar een hogere realiteit van fysiekloos bestaan, maar daar zijn we nog lang niet. Een boodschap uitdragen dat we geen man of vrouw zijn, maar iets ‘gemeenschappelijk’, is dan ook nogal kort door de bocht. Het is spirituele bypass. Verklaren dat vrouwen gelijk zijn aan mannen en omgekeerd, is volgens mij totale onzin. Het is eerder iets trachten te ontlopen of te ontkennen, zeg maar. Trouwens, ik begrijp helemaal niet waarom dit zou moeten of waarom we dit überhaupt zouden willen? Het is naar mijn mening de wereld op zijn kop zetten en vooral veel verwarring zaaien.

Aan dat denkpatroon gaat weliswaar een hele geschiedenis vooraf:

a. Zo’n 100 jaar geleden waren er vaste en afzonderlijke rolpatronen voor mannen en vrouwen. Die rollen waren duidelijk: de man ging buitenhuis werken en de vrouw zorgde voor het huishouden. Ze boden duidelijkheid, continuïteit en sociale voorspelbaarheid. Dat had zo zijn voordelen, maar echte bewustzijnsgroei zat er niet in, als je ’t mij vraagt. Elke sekse bleef in zijn of haar patroon hangen en werd ook geacht om niet buiten de lijntjes te kleuren. De rollen waren duidelijk maar of elke sekse in zijn of haar rol gelukkig was, dat valt te betwijfelen. Wel wisten mannen en vrouwen vaak niet beter.

Tot er verandering kwam.

b. Daarna kwam de fase (en die is nog altijd aan de gang) waarin mannen en vrouwen ernaar streefden hun innerlijke mannelijke en vrouwelijke energieën in evenwicht te brengen. Het ‘gelijkheidsprincipe’; de ‘fiftyfifty’ denkpatronen, zeg maar. De initiatie kwam, ergens terecht, vanuit de vrouwenbeweging. Op zich was dit geen foute evolutie, ze was ergens onvermijdelijk. Industrialisering, onderwijs, urbanisatie,… zorgden ervoor dat er maatschappelijke verschuivingen ontstonden en de rol van man en vrouw veranderde. Tezelfdertijd groeide er een vorm van bewustzijn. Maar bewustzijn kon zich niet verder ontvouwen binnen vaste, erfelijke rolpatronen. Niet omdat die rollen op zich fout waren, maar omdat ze einde verhaal waren. Er was een nieuwe evolutie in bewustzijn gestart.

Maar nu merken we dat we ergens tegenaan ‘botsen’; de slinger is doorgeslagen. We verliezen onze eigenheid als man of vrouw, wat verwarring en ontreddering creëert in plaats van harmonie en balans. En dat zie je in de buitenwereld, niet in het minst bij heel wat jonge mensen. In hun streven naar onafhankelijkheid gaan vrouwen voor een carrière, botsen tegen zichzelf aan en raken vaak de weg kwijt omdat de mogelijkheid om deels of helemaal te kiezen voor het gezin er niet langer is. Kiezen voor je gezin en je kinderen is niet meer ‘in’ en vrouwen moeten presteren in het economisch model. Mannen daarentegen krijgen nagenoeg permanent te horen hoe toxisch ze wel zijn en hoe destructief het patriarchaat wel is. Man durven zijn is blijkbaar permanent op je tenen lopen om toch maar niets verkeerds, laat staan iets ‘grensoverschrijdends’ te doen.

Fase 2 is volgens mij dan ook slechts een ‘tussenfase’ en hoe sneller we daaruit geraken, hoe beter.

c. Ik denk dat we moeten evolueren naar een derde fase, die er een is, niet van gelijkheid, maar van gelijkwaardigheid, waarbij elk in zijn/haar polariteit blijft, maar complementair is aan de ander, vanuit een diep respect voor de andere sekse en zijn/haar eigenheid.

Gelijkwaardigheid is immers niet hetzelfde als gelijk zijn. We zijn niet gelijk; al zeker niet in de fysieke vorm. ‘Man’ of ‘Vrouw’ staat voor de fysieke werkelijkheid en daar ontkom je niet aan. Je hebt XX of XY chromosomen en die veranderen nooit. Je kan jouw biologische celstructuur niet veranderen. Het is een keuze die jouw ziel heeft gemaakt. En of je nu man of vrouw bent, het is geen gemakkelijke uitdaging.

Zoals reeds gezegd, er is nogal wat verwarring over de termen man en vrouw, over de termen mannelijke en vrouwelijke energie of over het mannelijke en het vrouwelijke. Je hoort vandaag bijna continu dat vrouwen op zoek zijn naar hun mannelijke energie en mannen hun vrouwelijke energie moeten zien te vinden. Mannelijke energie staat daarbij voor actie, structuur, doelgerichtheid en kracht, terwijl vrouwelijke energie meer gericht is op beleving, zachtheid en verbinding.

Waar het fout loopt in de interpretatie, is wanneer een vrouw die mannelijke kwaliteiten gaat trachten te kopiëren; wanneer mannen vrouwelijke kwaliteiten gaan trachten in te vullen en omgekeerd. Want er is een verschil tussen biologisch een man of vrouw zijn en je met de kwaliteiten van het mannelijke of het vrouwelijke identificeren. Daarenboven is de psychologie van man en vrouw ten gevolge van biologische en sociale factoren verschillend.

Om het eenvoudig te stellen: het is onzin om te bewerend dat vrouwen gelijk moeten kunnen zijn aan mannen en alle taken van een man aankunnen en dat mannen gelijk moeten kunnen zijn aan vrouwen en alle taken van een vrouw aankunnen. Sommige taken en jobs zijn simpelweg niet geschikt voor vrouwen en andere jobs en taken zijn niet geschikt voor mannen. Dat is een feit. Het is bovendien wetenschappelijk onderbouwd. De werking van een mannelijk brein is verschillend dan een vrouwelijk brein en fysiek is de man sterker dan de vrouw. Vrouwen zullen bijv. nooit goede Formule 1 piloten zijn, ze zijn niet fysiek sterk genoeg om zware machines te hanteren en mannen zullen nooit kinderen kunnen baren of de stress en emoties van een kind kunnen reguleren op de manier waarop de verbinding moeder-kind dat kan. De mentaal-emotionele afstemming van een kind met de moeder is noodzakelijk in de groei van een baby naar kind. De rol van de vader groeit maar geleidelijk naarmate het kind ouder wordt. De wijze waarop de natuur dit heeft ‘bedacht’, is subliem, eens je dit (opnieuw) kan zien.

Het ‘mannelijke’ en het ‘vrouwelijke’ is dan ook eerder een poging om iets te ‘kwantificeren’ waarvan we denken dat we dat in ons moeten ontwikkelen, vanuit een reflectie/spiegeling van het andere geslacht. En het is net in de interpretatie van de ‘mannelijke’ en ‘vrouwelijke’ energie die een vorm van verwarring en zelfs conflict schuilt. Ik merk regelmatig dat vrouwen en mannen als het ware gaan denken dat ze iets van elkaar moeten kopiëren, iets wat zogezegd in hen ontbreekt. Laat me je even geruststellen: er ontbreekt helemaal niets in jou, je bent perfect zoals je bent. Meer nog, blijf alsjeblieft wie en hoe je bent als man of als vrouw.

Je zou het anders kunnen formuleren: is het de echt bedoeling dat mannen eigenschappen van de vrouw gaan integreren en omgekeerd? Ik denk het niet.

4. “Is het de echt bedoeling dat mannen eigenschappen van de vrouw gaan integreren en omgekeerd? Ik denk het niet”

Het is niet de bedoeling dat het mannelijke en het vrouwelijke ‘versmelten’! Het is helemaal niet de bedoeling dat we eigenschappen van elkaar gaan ‘kopiëren’. Dat is wat men ons wil doen geloven in een poging om de gezonde mannelijke manifesterende kracht te vernietigen en de creatieve vrouwelijke kracht te onderdrukken. Het uitvlakken van de seksen is simpelweg nefast voor onze evolutie als mens. Het is waar de hele ‘lbgtqia+ en woke’ beweging de bal misslaat omdat ze gelijkheid verwarren met gelijkwaardigheid.

Waar gaat het dan wel om? Het gaat om het zoeken naar meesterschap in wie jij bent als ‘Man’ of als ‘Vrouw’. Meesterschap wil hier zeggen dat je de beschikking hebt als man over zowel jouw ‘mannelijke’ daadkracht en zachtheid en als vrouw over jouw ‘vrouwelijke’ daadkracht en zachtheid. Die beide kwaliteiten in volle vrijheid weten te gebruiken waar en wanneer dat nodig is leidt tot rijkdom, welvaart en welzijn. Waarom? Net omdat ze complementair zijn; één plus één is drie, als die krachten op een gezonde manier gebruikt worden.

De man integreert niet de vrouw of het vrouwelijke, en omgekeerd ook niet. De essentie ligt erin om elk zichzelf te blijven. Als de vrouw de man kopieert, loopt het fout. En omgekeerd. In de politiek en de business wereld heb je trouwens voorbeelden genoeg.

Persoonlijk denk ik dat dit een betere formulering is:

i.p.v. dat de man op zoek gaan naar zijn vrouwelijke energie is het beter om te spreken dat hij zijn ‘MANNELIJKE ZACHTHEID’ dient te vinden.

i.p.v. dat de vrouw op zoek gaat naar haar mannelijke energie, is het beter om te spreken dat zij haar ‘VROUWELIJKE DAADKRACHT’ dient te vinden.

Ik resoneer absoluut niet met vrouwen die ‘daadkracht van mannen’ als basis nemen voor hun leiderschap. Ik voel er zelfs een grote weerstand op. Maar net zo goed kan ik me niet achter mannen scharen die zich in hun leiderschap vanuit een copy/paste van vrouwelijke zachtheid willen profileren. Want ik merk dat ze vervallen in slap gedrag. Dit gedrag, de bijhorende uitstraling en communicatie, leidt tot scheeftrekking die niemand ten goed komt.

‘Zacht’ is niet hetzelfde als ‘slap’. ‘Zacht’ zijn duidt op positieve eigenschappen zoals vriendelijkheid, empathie, mildheid, kwetsbaarheid, of een kalme aard. ‘Slap’ zijn (of een Softie zijn) impliceert een gebrek aan ruggengraat, krachteloos, toegeeflijk of het slaat op iemand met weinig vasthoudendheid. Het is een valkuil voor mannen.

Voor de volledigheid voeg ik er nog aan toe dat sterk zijn niet noodzakelijk betekent dat je hard moet zijn.

De Amerikaanse acteur Matthew McConaughey formuleert het als volgt: “Een lieve man zegt altijd ‘ja’ en heeft geen mening. Een goéie man daarentegen heeft meningen en staat daarvoor. Als hij getest wordt, is hij niet lief. Een goeie man zijn is veel moeilijker dan een lieve man zijn. Het gaat er niet om een brulbeer te zijn, maar om duidelijke keuzes te maken en daar ook voor te staan. Om jezelf en je dierbaren te beschermen. Een goeie man zoekt geen problemen maar gaat wel de confrontatie aan als dat nodig is.” (Podcast Modern Wisdom – aflevering 1000).

Noot: Het boek ‘No more Mister Nice Guy’ van Robert Glover is goede lectuur om over dit onderwerp meer inzicht te krijgen. Bestaat ook in N versie: ‘Nooit meer Mister Nice Guy’.

Het is, denk ik, belangrijk om een onderscheid te maken tussen de termen Man-Vrouw en Mannelijke-Vrouwelijke kwaliteiten. Mannelijke zachtheid is anders dan vrouwelijke zachtheid en vrouwelijke daadkracht is anders dan mannelijke daadkracht. Enerzijds is het soms nuttig om bepaalde kwaliteiten als mannelijk of vrouwelijk te definiëren, maar anderzijds houdt het een risico in dat, wanneer het afglijdt naar een gepolariseerde interpretatie of naar een exclusieve kwaliteit van de ene of andere sekse. Mannelijke of vrouwelijke eigenschappen zijn niet exclusief, we bezitten ze allemaal maar de manier waarop we ze uiten, is verschillend.

Beiden seksen uiten bijv. liefde, maar elk op een verschillende manier. Beiden uiten daadkracht op een verschillende manier. En dat is eveneens geldig voor alle andere kwaliteiten die we nu onderverdelen in iets wat specifiek mannelijk of vrouwelijk is. En laat dat nu net zijn wat de interacties tussen mannen en vrouwen zo boeiend maakt, niet soms? Wie wil er nu alles uitvlakken verdorie? Wie wil nu alles grijs maken, terwijl roos en blauw zo’n kleurenpracht vormt?

Een voorbeeld uit de filmwereld maakt het wellicht duidelijker: de film ‘Erin Brockovich’ met Julia Roberts en Aaron Eckhart (die Marc speelt) uit het jaar 2000, waar Julia Roberts haar kracht gebruikt om haar ‘mannetje’ te staan en Marc de stoere biker, zijn mannelijke zachtheid toont om op haar kinderen te passen. Op geen enkel ogenblik verliest Julia Roberts haar vrouwelijkheid en op geen enkel ogenblik verliest Marc zijn mannelijkheid. Maar toch vind Julia Roberts haar ‘vrouwelijke kracht’ en Marc zijn ‘mannelijke zachtheid’ om te doen wat moet gedaan worden. Het is één essentie van man of vrouw zijn.

5. “Laat me de essentie van man of vrouw zijn eens trachten te definiëren”

Laat me het stellen vanuit volgende vraag: wat is de meest essentiële taak van de man, waar alles om draait?

Zou het kunnen dat de essentie van wat echte mannelijkheid en man-zijn betekent, het scheppen van veiligheid is?
Hier raken we, denk ik, een essentie waar natuurlijke mannelijkheid voor staat en wat het man-zijn in manifestatie brengt: De Man moet in de eerste plaats voor VEILIGHEID zorgen. De mannelijke energie is immers gefocust en geconcentreerd op gevaar. Zijn taak is om te zorgen voor een veilige bedding (in het Engels: zorgen voor ‘containment’) waarin vrouwen en kinderen zich veilig kunnen voelen.

De natuur –kijk naar het dierenrijk- is zo gemaakt dat het mannelijke (de man in zijn fysieke vorm) gevaar zal trachten af te wenden. Als hij dat niet kan, zal hij vechten. Enkel als de man daar niet in slaagt, dan pas zal het vrouwelijke mee helpen en mee vechten om het mannelijke en haar kroost te beschermen.

Je zal misschien denken: ja maar vrouwelijke olifanten kunnen best agressief zijn als ze hun kroost verdedigen. Jazeker, maar olifanten leven in groepen, vrouwtjes bij elkaar, geleid door een matriarch. Omdat er geen mannetje bij de groep is, zal zij inderdaad verdedigen als dat moet.

Maar van zodra er een mannetje mee in de kudde zit, zal hij de veiligheid waarborgen en reageren. Dat is ook bijv. bij paarden, leeuwen en wolven het geval.

Met andere woorden: de mannelijke vorm, zowel fysiek als energetisch, heeft de prioritaire taak om aanwezig te zijn bij de vrouw en bescherming te bieden.

Voor de volledigheid is er hier enige nuance en verduidelijking wenselijk. Los van of er een man in de buurt is of niet, zal haast elke vrouw wel degelijk haar vrouwelijke daadkracht aanspreken op het ogenblik dat ze het gevoel heeft dat iemand onrecht aandoet aan, bijvoorbeeld: één van haar kinderen, of iets of iemand die haar lief is. Vandaar dat zij zich dan plots kan ontpoppen als een leeuwin met een ongeziene kracht voor de veiligheid van bijv. haar kroost. Maar voor mij is dit eerder een vorm van reactieve (misschien instinctieve?) vrouwelijke daadkracht.

Vrouwen zullen deze kracht ook aanwenden als ze hun mannen ter hulp schieten; als ze merken dat hun mannen de overmacht die voor onveiligheid zorgt, niet meer aankunnen. Denk bijv. aan het moment dat vrouwen: moeders, gehuwde vrouwen, meisjes… op straat komen in oorlogsgebieden omdat ze hun zonen, echtgenoten of vaders, niet langer meer willen zien vechten en sterven. Op dat ogenblik plaatsen ze zichzelf in de onveilige zone van gevaar. Tijdens de slag om Stalingrad in WOII besloten de vrouwen om mee met hun mannen te vechten tegen de Duitse invasie. Ze zorgden daardoor voor een doorslaggevende overwinning.

Dit even als zijsprong. Hoedanook blijf ik bij de door de natuur ingestelde oerkracht dat het zorgen voor veiligheid een prioritaire essentiekracht van de man is.

Maar er is meer: belangrijk is om goed te beseffen dat het niet enkel gaat om fysieke veiligheid. Het begrip veiligheid kan je definiëren in drie aspecten:

1) Fysieke veiligheid, wat betekent bescherming bieden tegen een bedreiging van buitenaf;

2) Materiële veiligheid, wat inhoudt dat gezorgd wordt voor waar elke vrouw en haar gezin een fundamenteel recht op heeft, namelijk een dak boven haar hoofd, voldoende eten en drinken en een toekomst voor haar kinderen;

3) Emotionele veiligheid, wat betekent dat een vrouw zich kan, mag en durft uiten in al haar emoties en behoeften.

Daar waar fysieke en materiële veiligheid voor mannen duidelijk begrepen wordt, is het een hele uitdaging voor mannen om te begrijpen wat emotionele veiligheid voor vrouwen betekent. Nochtans is dit voor vrouwen vaak de belangrijkste vorm van veiligheid. Ik zou durven stellen dat, waar voor vrouwen emotionele veiligheid zo’n 70% belangrijk is, dit voor mannen misschien maar 20% is.
Een man mag zoveel daden stellen als hij wil, het gras afrijden, de dakgoot repareren, een mooie auto kopen voor haar…als hij haar geen emotionele veiligheid biedt, zal de relatie gedoemd zijn om te mislukken. Over dit onderwerp kan je ongetwijfeld een hele analyse maken, maar de ‘regulering’ van emotionele veiligheid in een relatie, is iets wat aan mannen niet geleerd wordt en waarvan de noodzakelijkheid erg onderschat wordt. Anderzijds is het vaak zo dat vrouwen deze derde behoefte niet echt kunnen benoemen, waardoor ze zelf ook niet begrijpen waarom ze ongelukkig zijn. Nochtans, eenmaal je de term ‘emotionele veiligheid’ in je bewustzijn trekt, is het duidelijk.

In de praktijk stel je vast dat vrouwen toegeven dat hun partner alles doet om fysieke en materiële veiligheid te bezorgen maar dat ze niet begrijpen waarom ze niet gelukkig zijn. In feite gaat het hier niet noodzakelijk om een gebrek aan liefde voor de partner, maar een behoefte aan duidelijke communicatie en begrip. Eigenlijk (en zonder dat ze er zelf van bewust zijn), zijn ze wel degelijk nog in zekere mate in contact met hun dieperliggende wezenlijke authenticiteit: hun behoefte aan krijgen en geven van emotionele veiligheid. Het feit dat in de situaties die hierboven worden vernoemd, maar dat de emotionele veiligheid niet genoeg aan bod komt, noch van de ene zijde, noch van de andere, zorgt voor een te voorspellen spanning in een relatie, ondanks dat de partner het beste van zichzelf inzet voor de relatie. Het lijkt dan misschien op een man/vrouw conflict, maar het hoeft dat niet te zijn.

‘Containment’ bieden is een Engelse term die wat ik hierboven beschrijf misschien nog de beste betekenis weergeeft (Voorlopig heb ik geen goede Nederlandse term gevonden die dezelfde betekenis uitdrukt). In een relatie tussen een man en een vrouw betekent ‘containment’ dat de man een stabiele, veilige en ondersteunende energetische en emotionele ruimte biedt waarin de vrouw zich volledig kan uiten, zonder oordeel, controle of de behoefte om haar te ‘repareren’. Hierdoor voelt ze zich veilig genoeg om kwetsbaar te zijn en te floreren, waarbij de man met een stabiele aanwezigheid en verantwoordelijkheid naast haar kan staan. Het gaat erom een ​​betrouwbaar anker te zijn – grenzen te stellen, beloftes na te komen en kalm leiderschap te tonen – zodat zij niet de stabiliteit van de relatie hoeft te bewaken, waardoor ze vrij is om zichzelf te zijn, en niet om haar te onderdrukken of te controleren. Concreet zie je dan als man dat de vrouw haar creativiteit steeds duidelijker zal uiten.

Symbolisch kan je het als volgt voorstellen. Als een koppel, man en vrouw een baby krijgen, welke plaats nemen ze dan in ten opzichte van het kind?

Maatschappelijk wordt er aangedrongen dat beide ouders alle taken op zich nemen. Dus, als de moeder er niet is voor de baby, moet de vader ook alles kunnen. Op zich is dat niet fout, maar dat wekt de illusie op dat moeder en vader naast elkaar staan als het gaat om het welzijn van de baby. Net daar zit een onjuist begrip van de natuurlijke werkelijkheid.

De natuur heeft het immers zo niet bedacht. De baby wordt geboren uit de moeder, is één geweest met haar en die verbinding blijft zeer sterk aanwezig na de geboorte. De rol van de moeder als natuurlijke regulator, de bron van resonantie waarop het kind zich afstemt als het zich onveilig voelt, is eigen aan de moeder en kan door geen enkele vader ingevuld worden. De rol van de vader wordt maar geleidelijk belangrijker. ‘Containment’ bieden is zijn voornaamste taak; ‘containment’ voor moeder en kind; zorgen voor een veilige omgeving is alle drie domeinen. Tijdens het opgroeien zal de vaderlijke taak zich meer manifesteren op een ander domein: het kind voorbereiden op de buitenwereld en het helpen om in de wereld te kunnen staan. Hij toont het kind grenzen en leert het om zelf grenzen te stellen.

Belangrijk, niet in het minst voor mannen, is om ook te beseffen dat deze drie aspecten van veiligheid gelden in twee richtingen: dat wil zeggen dat jij veiligheid biedt voor wat jou dierbaar is, maar dat betekent ook dat jij geen onveiligheid creëert bij wie niet jouw dierbaren zijn. Met andere woorden, voor mannen geldt: richt geen onveiligheid of schade aan bij anderen en handel vanuit een besef van moraliteit.

Als het mannelijke veiligheid moet scheppen, wat zou de essentie dan zijn voor het vrouwelijke?

Zou het GEBORGENHEID kunnen zijn? ZORGEN VOOR?

Ik denk dat de essentie van het natuurlijke vrouwelijke inderdaad is om voor geborgenheid te zorgen.

Ik zag het onlangs toen mijn kleindochter enkel dagen op vakantie kwam:

Wanneer ze verbinding zoekt, gaat ze naar haar mama of haar oma. Dan is het tijd om kwalitatief een spelletje te spelen, om een tekening te maken of samen haar te kammen. Als ze zich pijn heeft gedaan, dezelfde reactie, dan heeft ze nood aan vrouwelijke zorg en geborgenheid. Wanneer ze veiligheid zoekt, gaat ze naar haar papa of haar opa. Dan wil ze iets uitdagends doen voor haar zelf, iets grensverleggend, zoals in het zwembad springen, in een boom klimmen, of op een paard rijden. Op dat moment zoekt ze haar durf en moed op, omringd door (mannelijke) veiligheid. Mooi toch?

Als je nu denkt: “dat is allemaal niet waar”, mannen en vrouwen kunnen best wel alle taken van elkaar invullen, dan heb je wel een stuk gelijk, niets is zwart-wit en er is altijd wel nuance wenselijk, maar toch wil ik je even naar extreme situaties trekken, waar het veel duidelijker wordt:

Voorbeeld 1: oude volkeren, bijv. een Indianenstam

De vrouwen leefden in het dorp en de mannen gingen op bizonjacht en zorgden voor veiligheid.

Ze waren bereid om hun leven te geven voor hun vrouwen, kinderen en stamgenoten. Zij beseften dat hun taken essentieel waren om het voortbestaan van de stam te verzekeren. Zij gingen de strijd aan met de vijanden, niet in het minst met de blanke overheersers. De vrouwen zorgen voor de kinderen en de ouderen.
Krijgers, samoerai, ridders; in de diepste zin is dit de essentie van man-zijn: veiligheid bieden. Akkoord, ook zij werden vaak misbruikt door heersers die op macht uitwaren, maar dan waren ze geen krijger meer, maar soldaten in dienst van foute koningen of een heersers. En er is een essentieel verschil tussen een soldaat (die zich laat misbruiken door iets dat los van hemzelf staat) en een krijger (die deel uitmaakt van een groter geheel en een hoger doel of die een goede koning dient). Het opnieuw leren begrijpen van wat het archetype van de ‘Krijger’ echt inhoudt en de kwaliteiten ervan integreren in jouw dagelijks leven, is mijn inziens een belangrijke uitdaging in de huidige tijden.

Voorbeeld 2: Hedendaagse situatie, bijv. een natuurramp

Stel, er gebeurt een natuurramp: dan zal je mannen nodig hebben om de natuurramp te bestrijden en de gevolgen ervan in te perken. Die (mannelijke) reactie zal ook automatisch gebeuren. Mannen gaan onmiddellijk de schade trachten te beperken en voor veiligheid zorgen. Vrouwen zullen in de eerste plaats de kinderen opvangen en in de tweede plaats andere mensen bijstaan, voor eten zorgen, kijken waar er noden zijn en liefde en geborgenheid geven.

De fysieke realiteit is natuur gebonden en die verander je niet zomaar, ze is om een reden door het universum in manifestatie gebracht.

Mannen moeten man zijn en vrouwen moeten vrouw zijn, niet tegenover elkaar, niet gefusioneerd, maar naast elkaar. Elk blijven ze een uniek wezen, in liefde verbonden, in respect en gelijkwaardigheid, ieder met zijn/haar eigenheid.

Ik ben dan ook van mening dat het niet de bedoeling is voor een man om met het vrouwelijke één te worden, net zoals het niet de bedoeling is voor een vrouw om met het mannelijke één te worden. We zijn immers pure, zuivere, doelbewuste, intentionele creaties: man of vrouw. In de natuur heeft alles een taak, een functie. Als er iets ontbreekt, ontstaat er wanorde en chaos.

Mannen bouwen, jagen, ploegen, planten, maken vuur en zorgen voor bescherming. Als het nodig is gaan zij vechten en sterven ze in oorlog en conflict. Als hij in verbinding is met het goddelijke, zal hem dat versterken in de uitvoering van zijn taken en in zijn dienstbaarheid.

Vrouwen voeden, verzorgen, delen, inspireren, verbinden. Van daaruit is zij in verbinding met het goddelijke.

De natuur, het Universum, het goddelijke uit zich in perfectie en man en vrouw zijn daar een onderdeel van.

Een bijkomende redenering is de diepere vaststelling -en volgens mij een realiteit- dat de mannelijke energiekracht manifesterend is en is de vrouwelijke energiekracht de creatieve kracht is.

6. “Het vrouwelijke creëert en het mannelijke manifesteert”

Dit zijn in deze betekenis geen exclusieve kenmerken van sekse, maar kwaliteiten, die in elk mens, man of vrouw, aanwezig zijn. Die kwaliteiten overstijgen het man of vrouw zijn op zich en ze zijn inderdaad in elk van ons aanwezig. Maar, ze zullen zich op een andere manier uitdrukken bij de verschillende seksen. En laat dat nu net de lessen zijn die we voorgeschoteld krijgen in dit aardse fysieke bestaan; elk apart, elk met zijn of haar kwaliteiten, complementair aan elkaar. Zoals in het Yin-Yang symbool: ze versmelten niet, ze dragen elk een kleine bol van ‘de andere’ in zich. Liefde bijv. voor kinderen uit zich bij vrouwen anders dan bij mannen. Gelukkig maar.

Waar het echter helemaal fout is gelopen in het verleden, is dat het mannelijke de vrouwelijke creativiteit heeft ‘gekaapt’. En omdat het mannelijke gericht is op manifestatie, maar niet noodzakelijk vanuit een diep moraliteitsgevoel, heeft hij enorme schade aangericht; macht, religie en plat materialisme corrumperen en hebben tot toxisch manifestatiegedrag geleid (niet enkel door mannen trouwens, maar ook door vrouwen die zijn gaan ‘kopiëren’). Het is daarom noodzakelijk dat het mannelijke de creativiteit opnieuw aan het vrouwelijke toekent en zich terugtrekt om, vanuit een manifesterende dienstbaarheid, zich ten dienste te stellen van het creatieve, constructieve vrouwelijke. Het pure vrouwelijke draagt immers geen destructiviteit in zich. Maar, daar waar het vrouwelijke de creativiteit herbergt, staat het mannelijke voor de manifestatie ervan.

Je kan het uitdrukken in twee veelzeggende quotes:

De man bouwt het huis, de vrouw creëert een thuis

De man bepaalt de richting, de vrouw bepaalt het ritme

Voor de vrouwelijke essentie is het ‘ZIJN’ het uiteindelijke doel. Het vrouwelijke zorgt voor geborgenheid. Dat betekent niet dat het vrouwelijke onmachtig is. Integendeel. Zij bepaalt het RITME en geeft het signaal aan het mannelijke om niet zomaar te volgen en het mannelijke erop te wijzen als de RICHTING niet goed is. Dat moet ze doen omdat zij de hoedster is van de stam en de toekomstige generaties.

Om het metafoor ‘De man bepaalt de richting, de vrouw bepaalt het ritme’ verder uit te leggen, wil ik even het astrologisch symbool van de zon gebruiken: het punt en de cirkel. De zon als centrum van ons zonnestelsel, de oorsprong van ons bestaan. Het centrum is het goddelijke; het God-‘ZIJN’. God is pure Liefde in ‘AL-wat-is’. Echter, Liefde die niet beweegt, is betekenisloos. Liefde die niet handelt is zinloos.

Ik denk al langer na over de vraag of ‘God de Vader’ wel klopt. Is de bron van alles wel een oer-’Vader’? Feit is dat de katholieke kerk en ook andere religies het allemaal wel heel mooi naar het mannelijke hebben getrokken. In de Oude-Egyptische mythologie (die ongetwijfeld ergens op realiteit gebaseerd is), was Isis de God-Moeder. In vele oude tempels wordt de Moeder aanbeden en zijn tempels de plaatsen waar je je kan ‘herbronnen’, nota bene met priesteressen. In andere mythologieën waren de Goden dan weer uitgesproken mannelijk.

God is Liefde, het is pure zijn; het is punt in het centrum. Om jezelf te kunnen leren zien, moet je vanuit het punt naar buiten bewegen, naar de cirkelrand. In het centrum zelf zie je niets en bestaat er niets rondom je. Je kan het punt maar zien als je je op de cirkel beweegt. Dat is wat God heeft gedaan; het ‘AL-Wat-Is’, de oorsprong van alles, heeft beslist om zich op te delen, om zichzelf te kunnen zien en groeien. De mannelijke scheppingskracht werd gecreëerd uit het goddelijke centrum, vanuit de Zonne-Logos

(Noot: Eén van de betekenissen in Oudgrieks voor Logos is ‘het Woord’ . Het wordt ook omschreven in de Bijbel: “In den beginne (in het centrum) was er het Woord.” - Johannes 1:1)

De mannelijke impuls ontsprong uit de bron en kon vanaf dan bewegen, creëren en scheppen. Dat zijn mannelijke eigenschappen. Het ‘divine masculine’ klopt vanuit het kerkelijke principe volgens mij dan ook niet, er is geen oer-‘Vader’; Het goddelijke centrum heeft geen sekse. De man-mens is de creatie van de goddelijke kracht, die zich uit in een scheppende mannelijke daadkracht. Op die manier creëerde God de mens, misschien eerst in mannelijke vorm. De man kreeg een partner mee, de vrouw, zodat hij altijd de weg naar de bron kon terugvinden. Het mannelijke is naar buiten gericht, het schept in de kosmos; de cirkel deint altijd verder uit. Maar als je naar buiten richt, zie je het centrum niet meer. En zonder centrum, gaat de cirkel geen cirkel blijven, dan riskeert hij in chaotische lijnen uit te groeien. Het vrouwelijke zorgt ervoor dat het mannelijke het centrum niet verliest. Zonder gids van het vrouwelijke, die altijd opnieuw de kern van de cirkel aanwijst, is er geen wegwijzer meer naar de oerbron. Beiden kunnen niet zonder elkaar bestaan. Ze zijn complementair en evenwaardig. Mannen moeten man zijn en vrouwen moeten vrouw zijn, niet tegenover elkaar, niet gefusioneerd, maar naast elkaar. Elk blijven ze een uniek wezen, in liefde verbonden, in respect en gelijkwaardigheid, ieder met zijn/haar eigenheid. Het is God zelf die op die manier zichzelf leert kennen.

Er is daarbij nog iets belangrijks om de aandacht op te vestigen. Er wordt wel eens gezegd dat het patriarchaat, het mannelijke overwicht op zijn einde loopt en dat het nu aan het vrouwelijke is om het voortouw te nemen. Ergens volg ik die idee wel, alleen al omdat ik denk en hoop dan vanuit een liefdevol, daadkrachtig vrouwelijk leidershap wellicht minder plat consumptiegedrag en destructiviteit zal voortkomen, iets wat de wereld absoluut nodig heeft. Het vrouwelijke is van nature minder destructief van aard. Maar, als vrouwen leiderschap gaan opnemen van waaruit ze het mannelijke gaan versmachten en miskennen (iets waar de vrouwenbeweging zich een stuk heeft in verloren, vanuit een afkeergevoel tegenover mannen), dan krijgen we meer van hetzelfde, in omgekeerde vorm van wat we al eeuwen kennen: i.p.v. destructieve mannelijkheid en miskende vrouwelijkheid, destructieve vrouwelijkheid en miskende mannelijkheid. Het vrouwelijke zal zich dan ongetwijfeld ook verliezen. Dan riskeren ze zelf in een naar buiten gerichte kracht te vervallen en zelf ook de verbinding met de oerbron te verliezen. En dat is dan even nefast voor de mensheid. Beide seksen moeten samen vanuit een diep moraliteitsbesef handelen. Vanuit gelijkwaardigheid.

Mannen die een gezonde, hartgedragen mannelijkheid bezitten weten dit en zijn zich daarvan bewust. (Ook vrouwen, die een hartgedragen vrouwelijkheid bezitten weten dit ongetwijfeld, maar dit even ter zijde, ik spreek hier vanuit mijn man-zijn). Om dit uit te leggen, wil ik een quote gebruiken uit het boek ‘De Wildeman’, die het archetype van de hartgedragen Krijger -het archetype dat bij uitstek staat voor daadkracht- gebruikt om uit te leggen waar echte, mannelijke dienstbaarheid op slaat :

“De kwaliteit van de krijger ligt in het feit dat hij in dienst staat van een zaak die groter is dan hijzelf. Mythologisch gezien dient hij de ‘Ware Koning’. Als die koning corrupt is of als er helemaal geen koning is, en de krijger onderworpen raakt aan gulzigheid of aan macht, is hij niet langer krijger, maar wordt hij soldaat”. En er is een groot verschil tussen een krijger en een soldaat. Daar heb ik zelf al heel wat over geschreven en gesproken.

Het begrip ‘Koning’ is hier bovendien metaforisch bedoeld en slaat op ‘leiderschap’; met de ‘Koning’ wordt in de eerste plaats een innerlijke Koning bedoeld. Als de Krijger trouw is aan zichzelf en vanuit een diepe moraliteit handelt, dan zal zijn innerlijk, pure, hartgedragen krijgerschap zich automatisch reflecteren in de buitenwereld. Dient een Krijger een ware Koning, dat wil zeggen, een overstijgend doel, dan DIENT hij een hoger doel. Dan floreert de gemeenschap onder leiding van de Koning.

De hedendaagse hartgedragen Krijger-Man (jazeker, die mannen bestaan echt wel) is zich bewust van het feit dat hij niet langer een valse koning wil dienen; niet enkel de valse koning buiten hem, maar ook niet de valse koning in hem.

Noot: Het boek ‘De Wildeman’ van Robert Bly is een aanrader voor elke man die bereid is om zijn persoonlijke zoektocht aan te vatten: de queeste van de man, op zoek naar authenticiteit en het evenwicht tussen de emotionele en de stoere kant van hun persoonlijkheid.

Maar ik zou nog verder durven gaan: het gaat in wezen niet om de Koning maar om de Koningin.

Als de krijger de Koningin dient (vanuit zijn intern, gezond Koning-leider-schap), dan zal hij het creatieve vrouwelijke dienen. En dat is wel degelijk een hoger doel waar we, volgens mij, mogen en moeten naartoe evolueren in onze samenleving. Echter, de door het hart gedragen Krijger zal dit niet zomaar doen. Enkel wanneer de Koningin zelf in haar gezonde vrouwelijke daadkracht staat en vanuit een constructieve, creatieve, liefdevolle wijze handelt en leiderschap toont, in het belang van àlle mensen en de mensheid, zal hij zijn dienstbaarheid ten dienste stellen. Indien niet, dan riskeert hij een valse Koningin te dienen, en die ervaring heeft hij al doorleefd bij de valse Koning. Dan verandert er niets in de wereld.

Dat is een belangrijk punt voor vrouwen om te beseffen. Er is een mannelijke evolutie te gaan, maar er is ook een vrouwelijke evolutie, die parallel loopt.

Bijkomend moet de Koningin daarbij goed beseffen dat zij nooit zonder die mannelijke manifestatiekracht kan. Integendeel, ze heeft die absoluut nodig, want zonder die kracht, wordt er niets verwezenlijkt in de wereld. Het creatieve zit bij het vrouwelijke, het manifesterende bij het mannelijke. Het is de grootste denkfout die vrouwen kunnen maken, namelijk dat ze het zonder mannen ook wel zullen waarmaken. Het is denken vanuit een oppervlaktelaag is die zich bedreigd voelt. In onze cultuur is het analytische, controlerende, veroverende, over-ontwikkeld; het verbindende, behoedende en luisterende werd doorheen de tijd gemarginaliseerd, actief bedreigd en vernietigd zelfs.

Er is behoefte om dieper te graven naar de oorzaak van de ontsporing. Naar mijn gevoel gaat het op een diepere laag die vraagt om een bredere ervaring van wat levens als mens inhoudt.

Het diepere waarheidsverhaal van vrouwen die eerst voelen, doorgronden en ontrafelen en mannen die daarna handelen en manifesteren, biedt een archetypisch herstelbeeld: niet vrouwen tegen mannen, maar een herordening van rollen waarin geen enkel man-vrouw principe alles domineert. Deze visie geeft alvast wel aan wat ontbreekt in hedendaags leiderschap.

Een laatste belangrijk aspect dat ik wil aanhalen, is dat het aan mannen is om andere mannen ter verantwoording te roepen als ze destructieve of grensoverschrijdende handelingen stellen. Als we naar een andere wereld willen evolueren, is het niet aan de vrouwen of het vrouwelijke om die te veranderen, maar aan de mannen en het mannelijke. In de eerste plaats dienen mannen zichzelf in de ogen en het hart te kijken, hun demonen te transformeren, in verbinding te komen met zichzelf, om zich daarna te verenigen en vanuit een nieuwe, hartgedragen, manifesterende, constructieve mannelijke energie, andere mannen te wijzen op het feit dat het anders kan en anders moet. Het is aan ‘gezonde’ mannen om ‘ongezonde’ mannen ter orde te roepen en opnieuw ‘gezond’ te maken. Dat werk is een enorme uitdaging, maar een noodzakelijke.

Dan pas kan gezond, creatief vrouwelijk leiderschap ten volle in de wereld openbloeien en zal verandering ten goede plaatsvinden.

7. Tot slot:

Wat is er nodig om deze evolutie in gang te zetten? Wel, ik denk in de eerste plaats, harmonie der seksen; een goede balans van zowel Man als Vrouw zijn, van zowel het Mannelijke (Animus) als het Vrouwelijke (Anima). EN, een diep besef van moraliteit.

De zoektocht naar die balans begint in de eerste plaats bij jezelf. Sterker nog, ze begint absoluut bij jezelf, door aan de slag te gaan en jouw innerlijke ‘shit’ (vergeef me het woord) op te kuisen. En ja, we hebben beide krachten in ieder van ons zitten, het is waar ook Jung wellicht op duidde, maar er blijft een essentie die typisch mannelijk en typisch vrouwelijk is en die het andere geslacht niet en nooit zal hebben. Die is er en die zal blijven. Die kenmerken overboord gooien of willen uitvlakken, is een erg slecht idee, als je ’t mij vraagt. Een man moet man zijn en een vrouw moet vrouw zijn.

Ik aanvaard absoluut dat er mensen zijn die de twee seksen in zich dragen (bij de Indianen werden die mensen trouwens de ‘Two Spirits’ genoemd), maar een maatschappij die het belang van Man-zijn of Vrouw-zijn bewust tracht uit te onderkennen, zal naar mijn mening ten onder gaan.

We zijn dan misschien wel spirit, maar we zijn ook man en vrouw. We zijn niet gelijk en zullen dat nooit zijn, zolang we in dit fysieke lichaam als goddelijk wezen gehuisvest zijn. Eens we dit lichaam terug verlaten, overstijgen we de polariteit der seksen, om terug te keren in een andere bestaansvorm. Dan (althans dat geloof ik) gaan we terug naar ons hogere bestaan waarbij we onze ‘sekse’ achterlaten en terugkeren naar ons Hogere Zelf. Maar dat zal ongetwijfeld nog heel lang duren. Voorlopig blijven we hier, in deze boeiende en bijzonder uitdagende aardse realiteit.

Laat ons in dit aardse bestaan dan ook onze eigenheid, talent en schoonheid eren. Laat ons verbinden in al onze verschillen, want dat maakt de wereld pas prachtig en boeiend.

Peter Van den Broucke

Op zoek naar een goede Nederlandse vertaling van Mindlike, liep ik een beetje vast. Woorden als ‘geestachtig’ of ‘bewustzijnsachtig’ voelen geforceerd en dekken voor mijn gevoel de lading niet helemaal. Ergens voelt het voor mij aan dat de werkelijke betekenis van ‘Mindlike’ juist buiten de grenzen van taal en zelfs begripsvermogen ligt. ‘Mindlike’ dekt nog het best de lading vind ik, dus ik houd het dan ook verder op ‘Mindlike’.

‘Mind’ versus ‘Mind’

Er is een belangrijk verschil tussen “The Universe is Mind” en “The Universe is Mindlike”.

Het eerste impliceert dat het universum identiek is aan de geest. Dit zou betekenen dat alles wat bestaat, puur en alleen het resultaat is van bewustzijn. Maar is dat wel zo? Het universum is meer dan bewustzijn alleen en meer dan een machine die door natuurwetten wordt beschreven.

Het tweede suggereert dat de structuren en dynamieken van het universum analoog zijn aan de werking van de geest, maar dat er meer is. Enerzijds is er bewustzijn. Anderzijds is er geometrie, de wiskunde die de materiële structuur creëert. Onder elke fysieke vorm ligt een geometrische structuur. Maar wiskunde, geometrie en bewustzijn staan niet los van elkaar, ze maken deel uit van één samenhangend geheel. Dat omschrijven in één word is best lastig, maar ‘Mindlike’ lijkt voor mij een juiste omschrijving. Maar misschien is ook dat nog te beperkt. Wie zal het zeggen?

Waarom is dit interessant en ergens belangrijk?

Al te vaak wordt de mind geassocieerd met analytisch, rationeel en onderscheidend denken. Daardoor ontstaat -niet in het minst in spirituele kringen- de idee dat denken iets is wat we moeten overstijgen, terwijl voelen en intuïtie als de enige juiste weg worden gezien.

Voor mij klopt dat niet. Intuïtie en voelen vanuit het hart is zeker belangrijk, maar wanneer de ‘mind’ ondergeschikt wordt gemaakt of wordt afgewezen, ontstaat er een scheiding tussen hoofd en hart en raakt de harmonie verstoord, wat tot verdeling leidt. De geest is geen tegenstander van de ziel, hij is een waardevolle, belangrijke bondgenoot.

‘Het Universum is Mindlike’ verwijst voor mij dan ook naar een vorm van intelligentie die verder reikt dan onze menselijke geest. Je zou het ook ‘goddelijk’ of ‘God’ kunnen benoemen, maar die termen zijn gekaapt door religies en duistere machten, waardoor de ware essentie niet altijd helder meer is en het aanhalen van beide termen een erg gevoelig onderwerp is geworden. Ik geef de voorkeur aan ‘Mindlike’ omdat het de universele, creatieve intelligentie beschrijft zonder de dogmatische bagage.

Zelf geloof ik dat kennis vanuit de ‘mind’ opbouwen onontbeerlijk is. Ik bedoel daarbij niet enkel wetenschappelijke kennis die voortvloeit uit menselijke redeneringen, het gaat om kennis in zijn meest brede vorm. Holistische kennis verwerven en levenservaring opdoen is noodzakelijk om diep inzicht te verkrijgen. Wijsheid ontstaat pas wanneer kennis samenkomt met intuïtie, ervaring en een open mind/geest. ‘Mindlike’ is dan ook veel meer dan het verzamelen van kennis, het gaat over het integreren ervan in ons persoonlijk bewustzijn. Het Universum is in haar basisvorm immaterieel. Maar het is mentaal en spiritueel. Net de mentale, creatieve kracht creëert de daadwerkelijk wereld.

Spirituele groei kan niet plaatsvinden zonder de integratie van de ‘Mind’. De mind is niet de vijand. Hij kan weliswaar een stoorzender zijn, hij kan ons stevig misleiden, hij wil ons onjuiste dingen laten doen, duistere krachten liggen op de loer om jouw mind te kapen, zeker in de huidige tijden. Je wordt vandaag stevig uitgedaagd om een goed onderscheidingsvermogen te ontwikkelen. Maar kennis en onderscheidingsvermogen vormen uiteindelijk wel de navigator die ons helpt de richting van het innerlijke kompas te begrijpen en te volgen.

Geest en Hart hebben elkaar nodig.

Voor veel mannen, zeker binnen onze cultuur, is de mind vaak de primaire toegangspoort tot bewustzijn. Voor veel vrouwen ligt die toegang vaker in emotionele resonantie en intuïtieve verbondenheid. Dat merk ik zelf in mijn relatie. Elk van ons heeft een andere manier van waarnemen, gedreven door onze personaliteit en de diepere kennis die elk van ons heeft opgebouwd. Toch zijn verschillende ingangen naar dezelfde ontwikkeling. Sterker nog, eenmaal je dat aanvaardt, werkt deze mannelijke en vrouwelijke combinatie versterkend.

De Symboliek van de Dubbele Slang in relaties

De Kundalini-energie. Het is iets waar vaak over gesproken wordt, maar de essentie ervan vatten, is andere koek. Het schijnt een krachtige levenskracht te zijn: “De ‘dubbele slang’ symboliseert de verwevenheid van onze duale levensstromen (mannelijk/vrouwelijk) die in balans moeten komen om deze energie veilig naar het hoogste bewustzijn te laten stijgen”, lees ik ergens. “Mooi verwoord”, denk ik dan, maar wat nu?

Ik zie echter een fascinerende visuele en symbolische overeenkomst tussen de dubbele slang en de biologische DNA-structuur. Pas wanneer tegenpolen in perfecte balans zijn, ontstaat er transformatie (Kundalini) of harmonie. Maar het woord balans betekent veel meer dan een evenwicht dat stilstaat. Want zonder een kracht of een impuls, beweegt er niets.

Als je goed kijkt naar beide ‘slangen’, dan lijkt het me alsof ze elkaar de hoogte instuwen. Vergelijk het met twee magneten. Als op het exact juiste ogenblik, in een positieve spiegelreflectiekracht van jouw partner zeg maar, de ene magneet de andere wegduwt, wordt de energie naar omhoog geduwd. Als daarentegen de kracht belemmerend of tegenwerkend is (de magneten stuwen elkaar niet vooruit, maar trekken elkaar aan en blokkeren elkaar), dan wordt de groei belemmerd.

Het is een metaforisch beeld van hoe mensen elkaar kunnen stimuleren in persoonlijke groei of elkaar kunnen verstikken en hun kracht zelfs vernietigen. Zoals magneten.

Of, groei ontstaat vanuit een gebalanceerde mind en hart, zowel individueel als in relaties.

Geen enkele weg is beter dan de andere.

Het aanvaarden van deze verschillende dynamieken tussen mannelijke en vrouwelijke energieën, versterken persoonlijke groei. Jouw persoonlijke dynamiek leidt je naar de poort van integratie van Mind, Hart en Ziel. De uitdaging is niet om over het pad van iemand anders te oordelen, ook niet te kopiëren, maar om jouw eigen weg te herkennen en die met vertrouwen te gaan.

Mind/Geest en Hart hebben elkaar nodig.

Als je het pad van iemand anders kan zien en respecteren, dan kan het ook jouw eigen pad verrijken.

Het is een vraag die best lastig is om een antwoord op te geven. Ik ben dan wel geen pastoor of predikant, Ik doe toch een poging.

Zelf zie ik God niet als een verpersoonlijkt wezen. Het heeft voor mij ook niets met religie te maken, noch met dogmatisch denken, maar alles met de Universele waarden en rechtmatigheden. In die zin is ‘God’ of ‘het goddelijke’ een metafoor, een beperkte omschrijving waarvoor woorden en taal altijd tekort schieten. De vraag gaat dan ook helemaal niet over of God bestaat of niet en onder welke vorm. Je hebt dan ook de ‘vrije keuze’ om in te vullen wat jij onder ‘God’ verstaat. Wat ik wel even wil toevoegen, is dat in alle welles-nietes discussies ik nog nooit enig valabel antwoord heb gehoord (ook van de wetenschap niet), op de fundamentele vraag: namelijk wat is de onderliggende kracht die het leven zelf aandrijft? Welke intelligentie drijft het universum? De Chi, de Prana? De Bron? Veel tradities noemen het ‘Het bezielende principe’ of de ‘goddelijke adem’, maar ook dat zijn slechts termen. Er is ergens een altijd aanwezige drijvende kracht, de bron van alles. Daarom, bij gebrek aan juistere term, gebruik ik God, het goddelijke en het Universele. Voor mij wijst alles erop dat er een stuwende intelligentie achter het leven schuilgaat. En zelfs als je gelooft dat er na dit leven niets meer is, zal je dat ‘niets’ toch ooit moeten invullen, denk ik. Want bestaat niets wel? Uit welk niets werd jij dan wel geboren? Wat was er dan voor het niets?

Wat ik hieronder beschous is één reflectie, één perspectief, dat ik vormde vanuit andere teksten en podcasts. Pretentieloos maar hopelijk wel ergens inspirerend.

Waarom is er zoveel ellende in de wereld? Waarom sterven onschuldige kinderen? Oekraïne, Iran, Epstein files, corruptie, misbruik, moord, daden die schade aanrichten,… het lijkt wel alsof we overspoeld worden. God zou het met een vingerknip kunnen oplossen, toch? Waarom grijpt Hij niet in?

Misschien is de juiste vraag niet: “Waarom laat God dit toe en waarom doet Hij niets?” maar wel: “Wat doen wij met de vrije wil die ons gegeven is?”

Want dé essentie van ons menselijk bestaan is dat wij keuzes kunnen maken. Elke dag, elk moment in het nu staan we voor de morele keuze: Kies jij er vandaag voor om iets goed te doen of kies je ervoor om schade aan te richten? Die keuze geldt voor elk van ons individueel maar ook voor elke groep waarmee we ons verbinden.

Wat we vandaag in de wereld zien, is niet nieuw. Ellende, kwaad, bedrog en conflict is van alle tijden. Maar er is wel iets veranderd: onze toegang tot informatie is exponentieel gegroeid. We worden vandaag geconfronteerd met het volle spectrum van menselijk gedrag, zowel van goed als van kwaad. En dat is best wel overweldigend. Zowat iedereen die ik ken heeft de perceptie dat het ‘Duistere’ enkel maar groter schijnt te worden. Het wordt zowaar als een vuilnisbelt over ons gekieperd. Toch stond het al lang in de sterren geschreven: “Alles komt in het licht te staan en wordt naar buiten gebracht. Niets blijft verborgen.” Wie met persoonlijke groei en bewustzijn bezig is, weet dit. Er is een spirituele oorlog aan de gang, maar dat onderwerp is voor een andere post.

De ellende die we zien is het resultaat van een verstoorde relatie tussen mens, natuur, schepping en Schepper. Het is niet de keuze van God, het is de keuze van mensen.

Wat we in de wereld zien, raakt vaak iets in ons, het is confronterend. Soms kunnen we er rechtstreeks iets aan veranderen, soms niet. We kiezen niet alles wat ons overkomt. Sommige gebeurtenissen gebeuren zonder dat we er zelf de oorzaak van zijn. Ziekte, verlies of een ongeval kunnen ons zomaar overvallen, zonder waarschuwing en vaak zonder dat we het ooit echt begrijpen. Maar wat het wel in beweging zet, is hoe we ermee omgaan. Er ontstaat wel iets in ons: wanhoop, frustratie, verzet, overgave, vergeving, verbinding, liefde. We worden ermee geconfronteerd, maar de keuze van hoe ermee om te gaan, blijft de jouwe. Dat is vrije wil.

Ik moet hier wel wat nuance aanbrengen op het feit dat ‘vrije wil’ niet echt zo vrij is als we zouden willen. Omdat vrije wil en de keuzes die we maken beïnvloed worden o.a. door, familierelaties, culturele waarden, emoties, trauma en omgevingsfactoren. Maar bewustzijn is wel de drijvende kracht van hoe en welke keuzes we maken.

En toch, misschien biedt alles wat er ver van ons of dichtbij gebeurt ons ook een kans: bewustwording is immers de eerste stap naar transformatie, zowel op individueel vlak als de mensheid in haar geheel. En of we geduwd worden richting bewustwording. Het is verdorie een hele uitdaging om goed in balans te blijven in de wereld van vandaag. Maar het kan wel. Het is aan ons om verandering te brengen en dat begint bij jezelf. Die ‘vrije keuze’ laat God (of het goddelijke) aan ons.

Wie zegt dat God niets doet? Waarom denken we dat? Want misschien is God niet de oorzaak van al die chaos, maar wel de achterliggende kracht die ons uitnodigt om de juiste keuzes te maken. Daarbij laat Hij ons de vrijheid om dat al dan niet te doen. Sterk punt vind ik dat ergens wel.

Elk van ons moet daarbij die persoonlijke verantwoordelijkheid zien en durven opnemen. Want al te vaak klagen mensen, wijzen ze naar anderen, en verwachten ze dat ‘de anderen’ iets veranderen of dat de politiek het moet oplossen. Intussen leven ze in hoop dat het allemaal wel goed zal komen. Maar hoop zonder actie is leeg, bewegingsloos. Het zal niet goed komen met de wereld als mensen niet handelen vanuit hun persoonlijke transformatie en moreel kompas. De wereld is een grote spiegel. Verandering begint binnenin jou, met jouw keuzes, jouw morele daden, jouw acties.

Onlangs hoorde ik Matias De Stefano een interessante gedachte formuleren. Hij stelde dat de mensheid als collectief de voorwaarden voor een Derde Wereldoorlog creëert. Dat vond ik aanvankelijk een confronterende uitspraak. Toch zette ze me aan het denken.

Waarom we de behoefte aan een WO III ‘gecreëerd’ hebben?

“We hebben systemen gebouwd (politiek, economisch, spiritueel) die niet in overeenstemming zijn met de kosmische geometrie. We hebben controle boven coherentie gesteld, extractie boven resonantie. Het kosmisch veld reageert door spiegeldruk te genereren; gebeurtenissen die ons dwingen onze vertekeningen onder ogen te zien. Een Derde Wereldoorlog is niet onvermijdelijk, maar het is een potentiële spiegelinstorting als de mensheid weigert haar schaduwzijde te integreren. We hebben de omstandigheden voor een Derde Wereldoorlog gecreëerd, niet als straf, maar als een symbolische uitnodiging om los te laten wat niet langer resoneert. De werkelijkheid zijn lagen van bewustzijn, die zich ontvouwen als spirituele groei. Oorlog en conflict zijn geen fouten, maar noodzakelijke spanningen in de evolutie van bewustzijn. Net zoals een rups moet worstelen om een vlinder te worden, heeft ons bewustzijn uitdagingen nodig om te groeien.”

Als hij spreekt over de ‘Derde Wereldoorlog’ bedoelt hij dit niet noodzakelijk als een echt militair conflict (maar sluit het ook niet uit omdat we de lessen uit WOII blijkbaar niet geleerd hebben), maar als een symbolisch drukpunt. Een moment waarop de spanning in de wereld zo hoog oploopt, dat het ons dwingt om ons bewustzijn te verschuiven. Het is alsof het systeem zichzelf tot het uiterste drijft om een doorbraak te forceren.

Deze redenering is best wel confronterend. Dat vond ik zelf ook. Tot ik tot het besef kwam dat het een angstmoment was bij mezelf, iets in de aard van “dat gaan we toch weer niet laten gebeuren? Hebben we dan niets geleerd uit onze geschiedenis?” Maar het zit anders: Het impliceert immers dat als we niet collectief onze bewustzijn en acties veranderen, de huidige structuren, sociaal, ecologisch, energetisch, niet kunnen/zullen blijven bestaan. Het Universum/God dwingt ons in de juiste richting. De oplossing ligt niet in diplomatie of maar blijven doen zoals we vandaag doen, in materialistische, egocentrische, ik-tegen-de-andere denkpatronen, maar in persoonlijke transformatie van elk van ons.

De oplossing ligt dus wel degelijk bij elk van ons persoonlijk.

Als God bestaat, is Hij misschien niet de oorzaak van de chaos maar wel de achterliggende kracht die ons uitnodigt om de juiste keuzes te maken. Hij geeft ons de vrijheid om dat wel of niet te doen. We leven immers op planeet Aarde, waar ‘vrije wil’ heerst.

Om het ietwat confronterend te stellen: op de vraag “God, waarom grijp jij niet in? Waarom doe jij niets?” antwoordt Hij misschien wel: “Hey beste mens, Ik doe net heel veel, ik passeer elke dag bij jou en bied jou kansen. Het enige wat jij moet doen is uit jouw zetel komen en handelen naar jouw talenten en jouw vermogen in plaats van te klagen”.

Ik denk dat dit een goddelijk antwoord is dat steek houdt.

God is geen externe redder, de ‘Verlosser’ komt niet en Hij komt zeker niets oplossen. Hij is hier immers al. Hij is de innerlijke impuls die ons uitnodigt om juist te handelen. Met vallen en opstaan. Met fouten en opnieuw proberen. Dit is de zogenaamde ‘goddelijke adem’ die door ons heen werkt. Maar alleen als wij bereid zijn te luisteren.

En neen, je bent niet de oorzaak van alles wat er rondom jou gebeurt. Je kan ook niet alles oplossen. Dat is ook de bedoeling niet. Wat we wel kunnen doen is een vorm van coherentie en harmonie brengen in een wereld van disharmonie en incoherentie. Dat is God in beweging, doorheen elk van ons. En ook dat zie je dagelijks in jouw omgeving: leuke mensen, prachtige initiatieven, lachende kinderen en behulpzame medemensen.

Wanneer we ervan overtuigd raken dat God niets doet, kan dat er toe leiden dat we zelf ook minder verantwoordelijkheid opnemen. We verliezen dan niet alleen het vertrouwen in God, maar ook het vertrouwen dat onze eigen keuzes nog verschil kunnen maken. En dat is nu net wat het ‘duistere’ wil.

De goddelijke spiegelwet

Een uitspraak die ik ooit hoorde en die is blijven hangen is de volgende: “God trad buiten zichzelf om zichzelf te kunnen zien”.

Misschien is dit wel dé essentie van alles. Je kan de punt van de cirkel pas zien als je jezelf op de cirkelrand zet. Net zoals een oog zichzelf niet kan zien zonder spiegel. Je kan een diamant enkel zien in al zijn facetten als je er van buitenaf naar kijkt.

Zo ook moeten wij zelf ons bewustzijn buiten onszelf brengen, ons dan om te draaien om onszelf te kunnen waarnemen en om te kunnen antwoorden op de vragen: Wie ben ik? Waarvoor sta ik? Hoe handel ik? Wat zijn mijn schaduwkanten? Best confronterend, om jezelf in de ogen te kijken, niet soms? Ik spreek zelf ook uit ervaring. De eerste keer dat je dit voor jezelf doet, ben je niet fier. Maar een schuldgevoel hoef je er niet aan over te houden, keer terug in jouw hart en tracht het beter te doen; moedig en vastberaden.

Volgens mij is dat de evolutie die we gaan, als mens. God creëerde een universum van perspectieven en jij, beste medemens, bent daar één van. Elk van ons draagt een vonk van de Schepper. Vanuit ons eigen stukje ‘God’ bieden wij Hem een uniek venster waardoor Hij zichzelf kan ervaren. Wij zijn geen toeschouwers, we zijn geen slachtoffers, we zijn zelf de goddelijke creatie. Religieuze systemen hebben de nadruk sterk gelegd op afhankelijkheid van een externe ‘Verlosser’, ze kaapten ons bewustzijn, waardoor mensen vergeten hoeveel verantwoordelijkheid ze zelf dragen. Wij zijn zelf de spiegels van het goddelijke en elke keuze die we maken is een kans voor God om zichzelf te leren kennen, zowel in de pijnlijke als in de vreugdevolle momenten. Het wordt ook wel de goddelijke spiegelwet genoemd: wat we in de wereld zien, is ergens een reflectie van wat in ons leeft. Onze staat van zijn heeft invloed heeft op wat zichtbaar wordt.

Elke daad van liefde, elke keuze voor waarheid, hoe klein ook, is een manifestatie van het goddelijke in actie. En dat begint wel degelijk bij wat jij denkt en doet.

Peter Van den Broucke

Laat ik het eens over een ietwat complex onderwerp hebben: dimensies. Soms is het voor mij allemaal nogal verwarrend. In de huidige context, waar nogal gemakkelijk het woord ‘dimensie’ in de mond wordt genomen, lijkt het me interessant om eens wat klaarheid trachten te brengen. Niet dat ik de waarheid in pacht heb hoor, maar voor mezelf iets zo juist mogelijk definiëren helpt me om met andere mensen gesprekken te voeren vertrekkende van een juiste context.

Want de ene dag hoor ik dat we van een 3D naar een 5D ‘dimensie’ gaan, terwijl de andere dag het gaat over wezens die ons komen bezoeken vanuit de ruimte of vanuit andere ‘dimensies’. Dan denk ik: “okee allemaal, ik wil wel volgen, maar jullie statements lijken me soms nogal kort door de bocht. Waarover hebben jullie het precies?”

1. Waar het voor mij verwarrend wordt:

We leven in een 3D wereld. X, Y en Z, dat begrijp ik goed vanuit de lessen wiskunde en fysica. Het is volgens de ons bekende fysica wetten onmogelijk om een fysiek, materie-gebonden lichaam lichtjaren door de ruimte te laten reizen. Materie kan immers niet voorbij de snelheid van het licht. Heb je enig idee wat een lichtjaar is? Tenzij je aan bijv. wormgaten, portalen of ‘warp drives’ denkt, maar ook dat zijn tot op heden mathematische modellen, niet bewezen in fysieke (3D) realiteit. Met andere woorden, aliens of ET’s, als ze in fysieke vorm reizen, raken niet zomaar tot bij ons, althans toch in onze astrofysica kennis en wetten. Je kan immers nooit genoeg boterhammen met choco meenemen om de reis te overleven. Of je moet er metafysica bij betrekken.

In de alternatieve wereld, de spirituele wereld zeg maar, wordt gesproken over de 3D wereld (of dimensie of sfeer) en dat we als mens afgedaald zijn van uit de lichtwereld naar een lagere wereld van 3D, hier op Aarde. Door het verhogen van onze trilling kunnen we terug naar de 5D. Maar wat is 5D dan precies en hoe geraken we daar überhaupt? Want ik verlies ik me nogal eens in de ‘zweverige’ taal (vergeef me even het woord) en het gemak van waarmee al die termen over de tong gaan.

Omdat het intussen duidelijk is dat de ene dimensie-terminologie niet de andere is, deed ik voor mezelf wat onderzoek. Tja, het is wie ik ben en hoe ik in elkaar zit. Ik vind het nuttig om als uitgangspunt zo helder mogelijk te definiëren wat onder dimensies wordt begrepen (ook al schiet taal vaak tekort, dat besef ik wel), zowel in de wetenschappelijke wereld als in de spirituele, maar ook in maatschappelijke en sociale contacten tussen mensen. Want weinig is zo frustrerend om in een gesprek na een half uur te moeten vaststellen dat je andere definities hanteert. Cognitieve dissonantie ligt dan vaak op de loer.

In eerste instantie is mijn uitleg bedoeld om wat te ontwarren en wat helderheid te brengen. Omdat het volgens mij steeds belangrijker wordt om dat te doen. Ik vind niets uit hoor, ik ga te rade bij meerdere bronnen en brei dan alles aan elkaar tot het ergens juist lijkt voor mij (en ook dat kan nog veranderen, als ik nieuwe informatie of een ander perspectief krijg).

Goed wetende dat er nog heel wat andere formuleringen zijn, beperk ik me hier tot twee perspectieven.

2. BEWUSTZIJNSDIMENSIES

Het dimensionale model van Matias De Stefano - Ref:

Matias De Stefano is een interessante jongeman met bijzonder veel kennis en een helder verteller. Ik lijst even op hoe Matias dimensies omschrijft.

Eerste dimensie: Het punt

De eerste dimensie is puur potentie; een punt met oneindige dichtheid en nul uitbreiding. Het is de oorsprong van alles, een singulariteit vóór ruimte of tijd. Het is de ongemanifesteerde bron waaruit alle andere dimensies voortkomen.

Tweede dimensie: De lijn

Wanneer het punt zich in tweeën splitst, ontstaat polariteit; een lijn tussen twee tegengestelde polen. Dit introduceert dualiteit: licht/donker, positief/negatief, mannelijk/vrouwelijk. Dualiteit en polariteit worden in 2D geboren en vormen de fundamentele spanning die de schepping aandrijft.

Derde dimensie:

De derde dimensie creëert ruimte, massa en de illusie van scheiding. We ervaren de werkelijkheid in 3D via onze zintuigen. Dit is de dimensie van de fysieke realiteit, waar we afstand, vorm en de behoefte aan empirisch bewijs waarnemen. Het is de aardse dimensie waarin wij onder fysieke vorm bestaan.

Vierde dimensie:

De vierde dimensie ontstaat als product van tijd, net zoals de derde het product van ruimte is. Het introduceert de ervaring van verandering doorheen tijd, herinnering en verhaal.

Tijd maakt het voor ons mogelijk om perspectiefverschuivingen waar te nemen. Het is een voorwaarde voor de ontplooiing van het bewustzijn.

Vijfde dimensie:

Het is de dimensie waar bewustzijn het verenigde veld waarneemt. Scheiding, conflict en dualiteit lossen op en we ervaren coherentie, intuïtie en het begrip van niet-lineariteit. Het is het domein van hart-geest-afstemming; hart en mind vloeien samen en vormen geen conflict meer.

Vanaf hier worden de dimensies zijn steeds spiritueler en intuïtiever.

Zesde Dimensie:

Het is de dimensie van patroonherkenning; van archetypen, symbolen en de onderliggende harmonische codes van het universum.

Zevende Dimensie:

In de zevende dimensie wordt de realiteit ervaren als puur geluid en trilling. Het is het rijk van creatie door trilling, waar intentie de realiteit vormgeeft door harmonische resonantie.

Achtste Dimensie:

Het is het rijk van de Oversziel, waar alle tijdlijnen en identiteiten samenkomen in een verenigd veld van herinnering.

Negende Dimensie:

De negende dimensie is de terugkeer naar de Bron, het punt van oorsprong, de singulariteit van puur bewustzijn. Het is de voltooide ademhaling, de leegte gevuld met alles en niets.

Vanaf hier begint het allemaal opnieuw, wetende dat het universum een recursieve ademhalingscyclus is: het breidt uit, trekt samen en begint opnieuw. Er is dus geen eindbestemming, alleen een voortdurende ontvouwing. Met andere woorden, de Big Bang is er wellicht nooit geweest (en is trouwens nooit bewezen, het is slechts een mathematisch model dat de wetenschap erop heeft geplakt. Met ons beperkte denken en waarneming hebben we immers geen benul van wat oneindig eigenlijk betekent en een Big Bang model biedt houvast. Maar wat was er voor de Big Bang dan? Niets?)

Belangrijk om (volgens Matias) te beseffen is dat dimensies geen afzonderlijke rijken zijn waar we naartoe gaan, maar lagen van trilling en bewustzijn. Bewegen tussen dimensies is een verschuiving in perspectief, frequentie en innerlijke coherentie, geen fysieke reis.

5D (of hoger) is dus geen ‘einddoel’ dat bereikt moet worden. Het is een staat van ‘zijn’.

Met andere woorden, je ‘bereikt’ 5D of 9D niet. Je evolueert naar meer coherentie om met die dimensies te resoneren.

In deze context kunnen we vandaag perfect bewegen tussen 3D en 5D:

• Je bent in 3D als je je zorgen maakt over geld, tijd of materiële bezittingen.

• Je schuift naar 4D als je droomt, mediteert, symboliek begint te zien of synchroniciteiten waarneemt.

• Je stapt in 5D als je liefde ervaart, begrip van tijd verliest, of herinneringen en inzichten krijgt die niet van dit leven lijken te zijn.

Dus je kunt op één moment in 3D zijn, en op een ander moment in 5D of hoger. Het is een evolutie, geen vaste locatie. Je bent niet ‘in’ een dimensie, je resoneert ermee. Het is een innerlijke transformatie, niet een externe ‘reis’.

In deze context is spirituele groei dan ook niets anders dan een hogere dimensie te kunnen vasthouden vanuit persoonlijke coherentie. Ten persoonlijke noot wil ik er nog aan toevoegen dat mensen die vaak op 5D resoneren niet meer begrepen worden door mensen die op 3D resoneren. Herkenbaar? In dat opzicht zou je kunnen stellen dat ‘ze uit elkaars zicht verdwijnen’. En misschien is dat op lange termijn wel zo, wie weet?

Tot zover de bewustzijnsbenadering (spiritualiteit zeg maar) van wat dimensies kunnen betekenen. “Daar ben ik wel iets mee”, dacht ik toen ik het uitschreef. Maar ik wil ook de link trachten te leggen met de definitie van dimensies in het fysieke domein.

3. FYSIEKE DIMENSIES.

In de natuurkunde spreken we over drie ruimtelijke dimensies (lengte, breedte, hoogte) en een tijdsdimensie. Wetenschappers erkennen en onderzoeken ook theorieën over extra dimensies, maar dan vanuit een heel ander perspectief.

Het lijkt me belangrijk om zich ook van deze definities bewust te zijn. Enerzijds omdat elke maatschappelijke discussie vertrekt van deze (wetenschappelijke) definitie, maar anderzijds omdat we ermee riskeren geconfronteerd te worden in de context van de zogenaamde ‘Alien Disclosure’, die een steeds grotere vlucht zal aannemen. Daarbij is het belangrijk om goed te onderscheiden waarover gesproken wordt en vanuit de ‘mind’ een onderscheidingsvermogen te ontwikkelen. Want het riskeert verwarring troef te worden als je over wezens uit de ruimte en komende van andere dimensies spreekt. En dat wordt wellicht bewust gedaan.

Ik gebruik hier makkelijkheidshalve even een uitleg van Dr Steven Greer in de podcast “Catastrophic Disclosure Is Happening” omdat het een duidelijke uitleg verschaft.

Ref: https://www.gaia.com/video/catastrophic-disclosure-is-happening

Hij beschrijft hier drie categorieën wezens of fenomenen die verband houden met onthullingen, en niet slechts drie buitenaardse soorten.

a. Door de mens gemaakte technologieën (False-Flag-ET’s):
Dit zijn geavanceerde vaartuigen of wezens die zijn gecreëerd door menselijke overheden of geheime programma’s. Ze zijn ontworpen om eruit te zien als buitenaardse bezoekers, maar ze zijn volledig door het Militair-Industrieel complex gemaakt. De meeste UAP verschijningen zijn ongetwijfeld van deze categorie. Het gevaar schuilt hierin dat ze zouden gebruikt kunnen worden om een nep-buitenaardse invasie in scène te zetten, waardoor een wereldwijde vijand wordt gecreëerd om meer controle of conflict te rechtvaardigen. Het zijn echter ‘False-Flag-ET’s’ omdat ze bedoeld zijn om ons te misleiden door ons te laten geloven dat we vanuit de ruimte worden aangevallen.

b. Wezens die in staat zijn tot dimensieverschuiving en ruimtereizen:
Hier wordt het interessant. Dit zijn buitenaardse of interdimensionale wezens die over technologie of vaardigheden beschikken waarmee ze zich tussen dimensies kunnen bewegen (lees hun fysieke vorm kunnen omzetten in een andere vorm), door de ruimte kunnen reizen en zelfs de tijd kunnen manipuleren. Ze zijn niet vijandig (als ze dat zouden zijn, hadden ze ons al lang vernietigd), maar ze zijn er ook niet om ons te redden.
Deze wezens zouden volgens bronnen al heel lang op Aarde aanwezig zijn. Er wordt gesuggereerd dat ze de mensheid observeren en mogelijk betrokken zijn bij het zaaien of sturen van bewustzijn, maar dat ze niet direct ingrijpen.

c. Interdimensionale wezens (niet-fysieke entiteiten):
Dit zijn wezens die buiten onze fysieke 3D dimensie bestaan. Ze zijn niet gebonden aan ruimte of tijd zoals wij die begrijpen. Ze kunnen verschijnen als lichtvormen, symbolen of telepathische boodschappen. Deze wezens lijken op bewustzijnsvelden of archetype, en interageren met ons via resonantie, dromen of symbolische ontmoetingen.
Het is net omdat de trilling van de Aarde stijgt en steeds meer mensen mee stijgen, dat het makkelijker wordt om deze wezens uit hogere dimensies waar te nemen en informatie te ontvangen.

3. Waar ontmoeten beide dimensie-perspectieven elkaar?

De ‘False Flaf ET’s’ zijn duidelijk bedrog. En er is veel bedrog. Maar er valt wel iets te zeggen over andere wezens en dimensies, want die zijn er wel degelijk.

a. Wezens die van dimensie kunnen wisselen (fysieke buitenaardse wezens): Dit zijn wezens die hun energieveld kunnen aanpassen om in een andere realiteit te verschijnen. Ze reizen niet fysiek door de ruimte in een ‘andere vorm’, maar veranderen hun trilling en energieveld zodat ze in een andere dimensie zichtbaar worden, een beetje zoals een radio die van zender wisselt.
Vanuit het begrip bewustzijnsdimensies kan je ze omschrijven als entiteiten die sterk genoeg resoneren om zich in verschillende lagen van bewustzijn te laten zien.

b. Niet-fysieke entiteiten (interdimensionale wezens): Dit zijn wezens die niet uit materie bestaan, maar uit energie, licht of gedachte. Ze leven buiten onze gewone 3D-wereld en kunnen aan ons verschijnen via gevoel, dromen, symbolen, telepathie,… . Het zijn eerder bewuste energievormen die met ons kunnen communiceren.

Tot zover mijn betoog. Er is ongetwijfeld veel meer over dimensies te zeggen, maar dit is al een hele boterham waar je hopelijk iets aan hebt. Of waar je zelf even moet over nadenken, want het is een stevig leerproces.

Als je het toch anders ziet, feel free to comment. Ik leer graag bij. Maar a.u.b. blijf beleefd. Weet dat niemand de hele waarheid in pacht heeft, in het beste geval één perspectief op de potentiële waarheid.

Peter Van den Broucke